بيان آيه 121 - 122
لغت :
تبوء : جا گرفتن براى ديگرى ( بوّأت القوم و بوّأت لهم منازلهم ) يعنى ايشان را در منزلهايشان مسكن دارم .
تبوءوا : توطن گزيدند .
2 - فشل : جبن . ( فشل . يفشل . فشلا ) فشل : مرد ضعيف .
تفسير :
وَ
به ياد آورد اى محمد
إِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ
- وقتى از مدينه بيرون شدى
تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقاعِدَ
- براى مؤمنان جايگاه آماده ميساختى و سنگر ميگرفتى .
لِلْقِتالِ
- يعنى در سنگرگاههاى جنگ آنها را مينشاندى تا در آنها توقف كنند و از جاى خود جدا نشوند .
در اينكه اين مطلب در چه روزى بود اختلافست . ابن عباس و مجاهد و سدى و ابن ابى الحق گويند روز احد بوده و اين مطلب نيز از حضرت باقر ( ع ) روايت شده .
و گفتهاند روز احزاب بوده ( از مقاتل ) و حسن آن را جنگ بدر دانسته .
وَ اللَّهُ سَمِيعٌ
- يعنى آنچه را پيغمبر ميگويد شنواست .
عَلِيمٌ
: داناست به آنچه در دل پنهان ميدارند زيرا آنها در اينكه در مدينه بمانند يا براى مقابله با دشمن بيرون مدينه روند اختلاف كردند و در اين معنى خداوند پاكان و كسانى كه نيت خالص دارند تزكيه و تعريف مىكند و گمراهان و بد سيرتان را