بيان آيه 120
لغت :
كيد و مكيده و مكر كاريست كه فردى با رفيقش از راه حيله انجام ميدهد تا او را در مكروه و ناملايمى افكند و اصل آن بمعنى مشقت است .
و مكايده نيز از اين ماده است بمعنى وارد ساختن چيزى كه مشقت دارد .
تفسير :
اينك خداوند از حال كسانى كه ذكرشان گذشت خبر ميدهد :
إِنْ تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ
- يعنى اى مؤمنان اگر نعمتى مثل الفت و دوستى با اجتماع و يگانگى و پيروزى بر دشمن از طرف خداى منان نصيب شما شد .
تَسُؤْهُمْ
- كفار را محزون مىسازد .
وَ إِنْ تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُوا بِها
- اگر محنت و رنجى بواسطه دشمن مثل اختلاف و تفرقه بشما برسد خوشحال مىشوند ( از حسن و قتادة و ربيع و جمعى از مفسران ) .
وَ إِنْ تَصْبِرُوا
- اگر بر اذيت كفار و اطاعت خدا و پيغمبر و جهاد در راه خدا پايدارى كنيد .
وَ تَتَّقُوا
- و با امتناع از گناهان و انجام طاعات از خدا بترسيد .
لا يَضُرُّكُمْ
- ضررشان بشما نرسد ( اى موحدان )
كَيْدُهُمْ
- يعنى مكر ايشان ( منافقان )
شَيْئاً
- نه كم و نه زياد زيرا خداوند شما را يارى مىكند و شرشان را از سر شما مىگرداند .
إِنَّ اللَّهَ بِما يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ
- يعنى خداوند بر اين مطالب از جميع جهات آگاه