يهود از اين كار در غضب شدند و خداوند اين آيه فرستاد .
ثُمَّ يَتَوَلَّى فَرِيقٌ مِنْهُمْ
- يعنى عدهاى از ايشان روى بگردانند .
وَ هُمْ مُعْرِضُونَ
- از پيروى حق معرض و روگردانند .
ذلِكَ
- ( يعنى حال ايشان اينست ) خداوند علت اعراض ايشان را بيان داشته و سبب جرأت ايشان را بر انكار به اينكه بدان معرفت دارند ذكر كرده :
بِأَنَّهُمْ قالُوا لَنْ تَمَسَّنَا النَّارُ
- يعنى آتش بما نميرسد .
إِلَّا أَيَّاماً مَعْدُوداتٍ
- در اين باره دو قولست :
1 - به اندازه روزهايى كه گوساله پرستيدند يعنى 40 روز ( از ربيع و قتاده و حسن ) .
2 - مراد روزهايى چند و محصور ( از جبايى ) .
وَ غَرَّهُمْ فِي دِينِهِمْ
- يعنى ايشان را بطمع انداخت در جايى كه طمع شايسته نيست .
ما كانُوا يَفْتَرُونَ
- يعنى دروغشان . درباره دروغى كه ايشان را مغرور كرده دو قول است : 1 - عقيده ايشان به اينكه پسران و دوستان خدايند ( از قتاده ) 2 - اينكه عقيده دارند كه آتش جز چند روزى بايشان نرسد ( از مجاهد ) و اين آيه دلالت بر مخالفت عقيده ما ندارد كه عفو و اخراج عقاب شوندگان از نمازگزاران را از آتش جايز ميشمريم زيرا ما معتقديم كه عقاب كسانى كه بواسطه ايمان ثواب دائمى بر ايشان ثابت است منقطع و تمام شدنى است اگر چه مقدار عقابش را ندانيم و نميگوييم كه روزهاى عقاب او به اندازه روزهاى گناه اوست چنان كه يهود گفتند و بين قول ما و يهود فرقى روشن است .