پيامبر خدا صلَّى الله عليه و آله و سلَّم در آن روز فرمود : ضربهء على عليه السّلام از عبادت امّتم تا روز قيامت بالاتر است . ( 1 ) « ربيعهء سعدى » گويد : نزد « حذيفه » رفتم و گفتم : وقتى ما در بارهء على عليه السّلام بحث مىكنيم اهل بصره مىگويند : شما در بارهء او افراط مىكنيد ؟ آيا حديثى برايم مىگويى ؟
حذيفه گفت : در بارهء على عليه السّلام از من مپرس ؟ سوگند به كسى كه جانم در دست او است ، اگر همهء اعمال اصحاب محمد صلَّى الله عليه و آله و سلَّم در كفهء ترازويى نهاده شود ، از روزى كه خدا محمد صلَّى الله عليه و آله و سلَّم را برگزيده تا روز قيامت و عمل على عليه السّلام در كفهء ديگرش نهاده شود ؛ عمل على عليه السّلام بر اعمال همهء آنها رجحان دارد ، ربيعه گفت : اين گونه نيست ؟ ! حذيفه گفت : اى فلان چرا چنين نباشد ؟ كجا بودند ابى بكر و عمر و حذيفه و همهء اصحاب رسول خدا صلَّى الله عليه و آله و سلَّم در روزى كه عمرو مبارز خواست و همهء مردم جز على عليه السّلام در جا زدند ، ولى او به جنگش رفت و او را كشت ؟ سوگند به كسى كه جان حذيفه در دست اوست ، كار على عليه السّلام در آن روز بالاتر از عمل اصحاب محمد صلَّى الله عليه و آله و سلَّم تا روز قيامت است .
وقتى خبر مرگ عمرو را به خواهرش دادند ، پرسيد : چه كسى او را كشت ؟
گفتند : على عليه السّلام گفت : مرگ او به دست همتايى بزرگوار صورت گرفته ، و گر نه هميشه در مرگش اشك مىريختم ، او كسى است كه قاتل دليران و مبارزان است ، مرگ برادرم به دست بزرگ قوم خويش انجام گرفته ، اى بنى عامر من از اين كلام افتخارآميزتر نشنيدهام ، سپس اين ابيات را سرود :
هامش
( 1 ) ضربة على يوم الخندق افضل من عبادة امّتى الى يوم القيامة .