تا جايى كه درد را احساس نمىكرد ، زيرا وقتى مىخواستند تير را از بدن مباركش بيرون بكشند ، منتظر مىماندند تا به نماز بايستد و چون مشغول نماز مىشد و به سوى خدا روى مىآورد ، تير را بيرون مىآوردند و حضرت چيزى احساس نمىكرد ، لذا وقتى از نماز فارغ مىشد و جريان را به حضرت مىگفتند : به امام حسن عليه السّلام مىفرمود : اين كار تو است .
اما هيچ گاه نافلهء شب را ، حتى در « ليلة الهرير » ترك نكرد .
روزى در جنگ صفين ، مشغول نبرد بود و ميان دو جناح درگير ، منتظر زوال خورشيد بود ، تا نماز را بخواند ، ابن عباس عرضه داشت : يا على چرا ايستادهاى ؟ ( و نمىجنگى ) ؟ فرمود : منتظر دخول وقتم تا نماز بخوانيم ؟ ! « ابن عباس » گفت : آيا اكنون وقت اين حرفها است ، در حالى كه ما به كار جنگ مشغوليم ؟ امام فرمود : براى چه چيز مىجنگيم ؟ مگر نه جنگ ما براى نماز است . ( 1 ) در مورد نمازهاى پنجگانه ، زكات ، روزه ، حجّ و جهاد ، امام همه را به زيباترين وجه به جا مىآورد و حالاتش در عبادت و خشوع ، و خوف خدا بسيار عجيب بود و جز پيامبر خدا صلَّى الله عليه و آله و سلَّم كسى به او نمىرسيد ، تا آنجا كه فرمود : نشستن من در مسجد ، نزد من دوست داشتنىتر از بهشت است ، چرا كه لذّت بودن در بهشت براى رضايت خاطر نفس است ولى نشستن در مسجد براى كسب رضايت خداست . ( 2 )
هامش
( 1 ) على ما نقاتلهم انّما نقاتلهم على الصلاة .
( 2 ) الجلسة في المسجد خير لى من الجلسة في الجنّة فانّ الجنّة فيها رضا نفسى و الجامع فيه رضا ربّى .