خود را به خونش آغشته كردند و مادرش ( عايشه ) ايستاده و آنان را مىنگرد و از كارشان جلوگيرى نمىنمايد ، بلكه به بدى فرمانشان مىدهد .
[ على عليه السلام در كلام محمد بن حنفية ]
پاسخ امام عليه السّلام به بزرگ يهود
از « محمد حنيفه » نقل است كه بزرگ يهود ، در هنگام بازگشت امام عليه السّلام از جنگ نهروان ، در مسجد كوفه ، خدمت آن حضرت رسيد و گفت : مىخواهم مسايلى از شما بپرسم ، كه جز نبىّ يا وصىّ ، كسى آنها را نمىداند ؟ فرمود : هر پرسشى دارى بپرس ؟
پرسيد : ما در كتابها خواندهايم كه : هر گاه خدا پيامبرى مىفرستد ، به او وحى مىكند ، كه كسى از ميان اهل خود برگزيند ، تا پس از وى جانشين او باشد و از مردمش براى اين وصىّ عهد مىگيرد ؟ فرمود : بلى ( درست است ) آنگاه پرسيد : خداوند اوصيا را در زمان انبياء ، و پس از آنها ، امتحان مىكند ، حال براى من بگو خدا چه اندازه در حياتشان و چه اندازه پس از رحلتشان آنها را امتحان مىكند و پس از اينكه از امتحان پيروز درآمدند ، كارشان به كجا مىانجامد ؟
امام عليه السّلام فرمود : به خدايى كه جز او خدايى نيست ، كسى كه دريا را براى موسى شكافت و تورات را براى او فرستاد ، سوگند ياد مىكنى كه اگر پاسخ درست دادم ، ايمان بياورى ؟ يهودى گفت : بلى ، ايمان مىآورم .
فرمود : خداوند در هفت موضع در زمان انبيا اوصيا را امتحان مىكند ، تا اندازهء اطاعتشان را بيازمايد ، و وقتى كه از طاعتشان راضى شد ، به انبيا فرمان مىدهد ، تا آنها را در حياتشان اوليا و پس از مماتشان به عنوان اوصيا انتخاب كنند ، آنگاه لزوم اطاعت اوصيا را بر امت به اطاعت انبيا متصل سازند ، و بعد از وفات انبيا در هفت موضع اوصيا را مىآزمايد ، تا سينهشان استوار گردد و