* ( لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ) * ( 1 ) : و مقام امامت به ذريهء پاك و مطهر مىرسد نه كسانى كه ستمكارند .
و ما خواستيم او سنّت محمد صلَّى الله عليه و آله و سلَّم و آنچه انبياء آوردهاند را بر ايمان روشن سازد ، و اختلاف امّت را در بارهء وصى ، مانند اختلافى كه در بارهء اوصياى گذشته روى داد ، حلّ كند ، و عترت را در ميان ايشان بشناسيم ، ولى مسأله همچنان براى ما در ابهام است .
حال اگر وصى اين پيامبر صلَّى الله عليه و آله و سلَّم را بشناسيم و علم مورد احتياج مردم ، در نزد او باشد و پاسخهاى روشن به مسايل بدهد و علت نزول بلاها و مصيبتها و فصل الخطاب و علم انساب و آنچه در « ليلة القدر » در هر سال ، فرود مىآيد و چيزى را كه فرشتگان و روح و اوصيا مىآورند ؛ بداند ، نبوت او را تصديق مىكنيم و به دعوتش پاسخ مثبت مىدهيم و به وصى و امنا و اوصيا و كتابش اقتدا مىكنيم و به آنچه پيامبران آوردهاند ، ايمان مىآوريم ، و اگر جز اين باشد به دين خود بازمىگرديم و خواهيم دانست كه محمد صلَّى الله عليه و آله و سلَّم فرستادهء خدا نيست ، ما از اين پيرمرد سؤال كرديم ، ولى دليلى بر صحّت نبوّت محمد صلَّى الله عليه و آله و سلَّم نيافتيم .
او ادعا مىكند كه با قهر و غلبه ، رياست مردم را به دست گرفته و آثارى از نبوت ( پيامبر خدا صلَّى الله عليه و آله و سلَّم ) نزد وى نديديم ، و بدين نتيجه رسيديم كه او صلَّى الله عليه و آله و سلَّم امت را رها كرده تا يكى بر ديگرى غلبه يابد ، و آنها را به جاهليت بازگرداند . و چون مردم ، راه خود را برگزيدهاند و از پيامبران پيروى نكردند و هر راه و حاكمى كه خواستند ، انتخاب كردند و راه محمد صلَّى الله عليه و آله و سلَّم را از راه انبياء جدا
هامش
( 1 ) بقره از آيهء 124 .