و امر كرد خداى تعالى پيغمبر خود را به يارى خواستن به دعاى ايشان بر نصاراى نجران و فرموده كه : « اى محمّد ! بگو به ايشان كه بخوانيم ما پسران خود را و شما پسران خود ، و ما زنان خود را و شما زنان خود ، و ما نفسهاى خود را و شما نفسهاى خود را ؛ و بعد از آن به ناله و زارى نفرين كنيم بر يكدگر كه لعنت خدا بر دروغگويان نازل شود . »
و مراد به « ابناء » حسنين و مراد به « نساء » مادر ايشان و به « نفس » مراد علىّ بن ابى طالب است « 1 » . اگر چنان كه غيرايشان نزديكتر به درگاه الهى و اصلح نزد خدا مىبودند ، بايستى كه امر به استعانت از « 2 » دعاى ايشان كردى .
و در اين آيهء مباهله ، فضايل و مراتب و مناقب بسيار است در شأن امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب كه در شرح باب حادى عشر بيان نمودهايم .
و جعل مودّتهم أجرا للرسالة ؛ فقال :
قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى
و قال الزمخشرى فى الكشّاف 14 : « اجتمع المشركون فى مجمع لهم ؛ فقال بعضهم لبعض : « أترون محمّدا يسئل على ما يتعاطاه أجرا ؟ » فنزلت الآية .
فقيل : يا رسول اللّه ! من قرابتك هولاء الذين
/ 14 B /
هامش
( 1 ) . س : - است .
( 2 ) . س : - از .