ترجمهء متن [ پيشگفتار ]
ستايش مر خداى را كه نكوكار است . زيبايى است كه زيبايى را دوست دارد و جهان را در كاملترين صورت بيافريد و بياراست و حكمت نهان بودن خود را زمانى كه آن را مىآفريد در آن گنجايند و به جايگاه راز خود از آن اشاره نمود و براى عارفان بخشى از آن را آشكار ساخت و بيان كرد و آنچه در روى زمين است زيب و زينت آن قرار داد و عارفان را در مشاهده اين زينت به وجد و حيرانى فانى ساخت . درود خدا بر كسى كه خداوند به بهترين صورت خويش در او تجلى كرد و به كاملترين شريعت و بهترين سيرت مبعوث گشت ، محمد بن عبد اللّه ( ص ) كه از مقام و الا سخن مىگويد و به كمال كلّى و تنزيل وحيانى ، اختصاص يافته است و درود بر خاندان و يارانش .
امّا بعد چون در سال 598 به مكه فرود آمدم با گروهى از فضلا و جماعتى از اكابر ادبا و علما از مردان و زنان خضرمى آشنا شدم و در ميان آنان با وجود فضلشان كسى را نديدم كه به خود بينديشد ، و دلداده نظر به امورى كه مربوط به امروز و ديروز اوست گردد ، چون شيخ عالم امام و مقيم مقام ابراهيم ( ع ) ، ( درود بر او باد ) ، ساكن شهر امن