روايت كرد ، وى از آن دو حضرت 4000 حديث نقل كرده است .
جابر بن يزيد جعفى نيز از جمله آنهاست ، وى در سال 128 ( ه . ق ) وفات يافت و 90000 حديث از آن دو امام همام روايت كرد .
تعداد زيادى از كوفيان در روز عاشورا امام حسين ( ع ) را يارى كردند ، كسانى كه سعادت يافتند ، به خوبى آزموده شدند و به شهادت رسيدند ، آنها افرادى هستند كه ( امام حسين ( ع ) به درستى آنها را شناخت و قابليتهاى آنها را آزمود و اعتماد كامل آنها را به دست آورد و آزمونهاى امام ( ع ) باعث شد تا هنگام نبرد از همراهى يارانى باوفا و پاك و برادرانى با اخلاص برخوردار شود . كمتر قيام كنندهاى را مىتوان يافت كه به چنين افرادى دست بيابد ، ما در گفتار حضرت ( ع ) هنگام توصيف يارانش كمترين مبالغهاى نمىيابيم ، هنگامى كه مىفرمايد : « اما بعد من يارانى بهتر از ياران خود و خاندانى نيكوكارتر و باوفاتر از خاندانم سراغ ندارم » آنها جانشان را نثار وى كردند همان طورى كه آن حضرت ( ع ) از خدا مىخواست تا پيش از آنها شهيد شود ) . آنان سرانجام كشته شدند و راه آنها راه پيامبران ( ع ) و مصلحان گذشته به سوى آسودگى و راحتى و بهشت بود . آنها از درد و رنجهاى دنياى فانى راحت شدند و به زندگانى عالى و جاودانه دست يافتند و سعادتمند شدند .
بله ، پيروان امام حسين ( ع ) سرشار از شور و احساس فداكارى بودند و هرگاه امام به آنها اجازه جنگ مىداد ، دلها را زره خود قرار مىدادند و براى جانفشانى نزد او مىشتافتند و مانند پروانهاى كه گرد چراغ مىگردد هر زمان كه امام حسين ( ع ) به يكى از آنها اجازه نبرد مىداد ، او با حضرت مانند كسى خداحافظى مىكرد كه ديگر باز نمىگردد . آنها مانند تير از خيمهگاه امام ( ع ) به سوى دشمنان مىشتافتند تا هدف مقدس خود را با رجزهاى رسا و دلايل استوار كه باعث از بين رفتن شك و ترديد افراد حاضر و غايب در دور و نزديك مىشد ، تحقق بخشند ولى شنوندگان كر و گنگ و نابينا بودند و چيزى نمىفهميدند و حرص و طمع ديدگانشان را كور كرده بود و ترس و بيم ، بينش و فراست آنها را در برگرفته بود به طورى كه تنها به درهمهاى ابن زياد مىانديشيدند و از مجازات و كيفر او مىهراسيدند و كسى كه تنها به شمشير و نان اهميت بدهد هيچ پند
تاريخ الكوفة ( تاريخ كوفه ) ( فارسى ) — صفحة 519
مساهمون: سعيد راد رحيمى
ص٥١٩