بسپار و يك پيك نزد امام حسين ( ع ) بفرست تا او را از آمدن به كوفه منصرف كند زيرا من به او نوشتهام و خبر دادهام كه مردم با او هستند و يقين دارم كه حركت كرده است و نود نفر مرد و زن و كودك همراه وى هستند ، عمر به ابن زياد گفت اى امير ! مىدانى به من چه مىگويد ؟ ابن زياد به او گفت : چنان كه در عقد فريد آمده است - اسرار پسر عمويت را پنهان كن . عمر گفت : مطالب مهمى است ، او چنين و چنان گفته است . . .
ابن زياد گفت : امانتدار خيانت نمىكند ولى ممكن است به شخص خيانتكار ، اعتماد كنند . اما دارايى او از آن اوست و هرطور صلاح مىدانى ، عمل كن و ما مخالفتى نداريم ، اما جسدش ، وقتى ما او را كشتيم به ما مربوط نيست كه با آن چه مىكنند ، اما حسين ، اگر با ما نجنگد ، ما نيز با او نمىجنگيم . سپس ابن زياد به عمر بن سعد گفت : به خدا سوگند ، اين حسين ، كه اكنون نامش برده شد ، هيچ كس جز تو با او نمىجنگد .
آن گاه ابن زياد به او ، امام حسين ( ع ) ، حضرت على ( ع ) و عقيل دشنام داد ولى مسلم با او سخن نگفت ، سپس ابن زياد گفت : او را بالاى قصر ببريد و بكير بن حمران احمرى را كه مسلم او را ضربه زده بود ، براى كشتن مسلم فرا خواندند و او را بالاى قصر بردند ، در حالى كه استغفار مىكرد و به رسول خدا ( ص ) درود مىفرستاد و مىگفت : خدايا ! ميان ما و قومى كه فريبمان دادند و دروغ گفتند خوارمان كردند ، داورى كن . از فراز بام ، بازار قصابان نمايان بود ، بكير بن حمران گردن مسلم را زد و پيكرش را از پى سرش پايين انداخت .
مسلم در روز چهارشنبه هشتم ذى حجه ( روز ترويه ) و همان روزى كه امام حسين ( ع ) به منظور اجابت دعوت مردم كوفه به سوى آن شهر حركت كرد ، به شهادت رسيد ، امام حسين ( ع ) اين خبر دردناك را در زرود دريافت كرد و فقط فرمود : انا للّه و انا اليه راجعون ، و نشانههاى غم و اندوه خود را آشكار نكرد و تمام اندوهش را در اعماق قلبش پنهان كرد زيرا همه در هنگام مصيبتها و گرفتاريها به پيشوايشان مىنگرند و اگر آثار اندوه بر چهرهء او نمايان شود ، غم و اندوه ، دوستان را در بر مىگيرد و هر يك از آنها ، دچار توهماتى مىشوند .
هنگامى كه خبر شهادت مسلم و شورش كوفيان عليه او انتشار يافت در حالى كه او
تاريخ الكوفة ( تاريخ كوفه ) ( فارسى ) — صفحة 374
مساهمون: سعيد راد رحيمى
ص٣٧٤