ما در سفرى با رسول خدا ( ص ) بوديم . در غدير خم فرود آمديم . نداى نماز جماعت دادند . زير دو درخت را براى رسول خدا ( ص ) جارو كردند . پيامبر خدا ( ص ) نماز ظهر را خواند و دست على را گرفت و فرمود : آيا مىدانستيد كه من از مؤمنان به خودشان سزاوارترم ؟ گفتند : آرى . فرمود : آيا مىدانستيد كه من از هر مؤمنى به او سزاوارترم ؟ گفتند : آرى . سپس دست على را گرفت و فرمود :
هر كس من مولاى او هستم على مولاى اوست . خدايا ! دوست بدار كسى كه او را دوست دارد . و دشمن بدار كسى را كه با او دشمن است . وى ادامه مىدهد : پس از اين فرمودهء رسول خدا ( ص ) عمر ، على ( ع ) را ديد و به او گفت : مبارك باد بر تو اى پسر ابو طالب ! مولاى من و تمام مردان و زنان مؤمن شدى . ( 1 )
حديث ديگر را نيز احمد از زيد بن ارقم نقل مىكند . وى مىگويد :
با رسول خدا ( ص ) در بيابانى به نام خم فرود آمديم . رسول خدا ( ص ) دستور نماز داد ، پس از نماز روى درخت سمره ، پارچه اى را مقابل تابش خورشيد سايبان كردند و رسول خدا به سخنرانى پرداخت و فرمود : آيا نمىدانستيد - يا گواهى نمىدهيد - كه من از هر زن و مرد مؤمن بر او سزاوارترم ؟ مردم گفتند : آرى .
فرمود : پس هر كسى كه من مولاى او هستم ، على مولاى اوست . خدايا ! دشمن او را دشمن و دوستش را دوست بدار . ( 2 )
مانند همين روايت را مقدارى پايينتر دوباره نقل كرده است .
حديث ديگر كه آن را نيز احمد از حسين بن محمّد و ابو نعيم نقل مىكند :
قطر از ابو طفيل اين حديث را براى ما نقل كرد كه على مردم را در ميدان جمع كرد و سپس خطاب به آنان فرمود : شما را به خدا سوگند ، كسانى كه در غدير خم ، شاهد سخنان پيامبر بودند ، آنچه شنيدهاند بگويند . سى تن از ميان مردم برخاستند . ابو نعيم مىگويد : تعداد كثيرى برخاستند و شاهد آن لحظات بودند كه
هامش
( 1 ) . مسند احمد ، ج 4 ، ص 381 .
( 2 ) . همان ، ج 4 ، ص 372 .