مناقب او سخن مىگوييم . مردم بصره مىگويند : شما دربارهء على زياده روى مىكنيد . آيا مىتوانى در اين باره برايم حديثى روايت كنى . گفت : سوگند به كسى كه جان من به دست او است . اگر همهء اعمال امّت محمّد را از روز بعث تا روز قيامت ، در يك كفهء ترازو و عمل على را در كفهء ديگر قرار دهند ، عمل على بر همه اعمال امت مىچربد ! ربيعه گفت :
اين سخن ، قابل تحمل نيست . حذيفه گفت : اى احمق ! چگونه قابل تحمل نيست ؟ روزى كه عمرو بن عبدود مبارز طلبيد ، و همه را ترس فرا گرفت مگر على كه به جنگ او رفت و او را كشت ، ابوبكر و عمر و حذيفه و ساير اصحاب پيامبر ( ص ) كجا بودند ؟ ! سوگند به او كه جان حذيفه به دست اوست ، همانا كه عمل على در آن روز از عمل اصحاب محمّد تا روز قيامت بزرگتر است .
در جنگ احزاب ، امير المؤمنين ( ع ) گروهى از مشركان را كشت . در غزوهء بنى المصطلق ، امير المؤمنين ( ع ) مالك و پسرش را كشت و جويريه ، دختر حارث ( رئيس آنان ) را اسير كرد كه پيامبر ( ص ) او را به همسرى خود برگزيد .
در جنگ خيبر ، پيروزى از آن على ( ع ) بود كه مرحب را كشت . سپاهيان يهود ( كه پشت سر مرحب بودند ) پا به فرار گذاشتند و در دژ را بستند . على ( ع ) در دژ را از جا كند و آنگاه آن را به عنوان پلى بر روى خندقى كه يهوديان كنده بودند انداخت تا مسلمانان از روى آن عبور كنند . مسلمانان دژ را فتح كردند و غنايم را به دست آوردند . درى كه هفتاد مرد آن را حمل مىكردند . آن حضرت ( ع ) فرمود : به خداى سوگند كه من دروازهء خيبر را با نيروى جسمانى از جا نكندم ، بلكه آن را با قدرت ربانى از جا درآوردم .
در فتح مكه ، امير المؤمنين ( ع ) حويرث بن نفيل بن كعب كه پيامبر ( ص ) را اذيت مىكرد ، و نيز جماعت ديگرى از مشركان را كشت مكه نيز به دست او فتح شد .
در جنگ حنين پيامبر ( ص ) سپاه فراوان و مجهزى در اختيار داشت ؛ تعداد سپاهيان حضرت ( ص ) ده هزار نفر بود كه پيامبر ( ص ) آنان را از مكه به سوى حنين ( در اطراف طائف ) حركت داد . ابوبكر سپاهيان پيامبر ( ص ) را چشم زد . او از كثرت سپاهيان دچار غرور شده گفت : ما ديگر به خاطر كمى نفرات ، مغلوب نمىشويم . اما در همان آغاز همهء آنان فرار كردند و جز نه نفر از بنى هاشم كسى با پيامبر ( ص ) نماند . خداوند اين آيهء شريفه را نازل فرمود : * ( « ثم وليتم مدبرين ثم أنزل اللَّه سكينته على رسوله و على
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 472
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٤٧٢