آشكار سازد و اين از مواردى است كه به بزرگترين شواهد نياز دارد بخصوص براى كسانى كه با شيفتگى به دو خليفهء اوّل ، بزرگ شده بودند . اگر اين حديث و مانند آن نبود ، هيچ وقت تعداد شيعيان كوفه به آن اندازه زياد نمىشد . لذا كتمان شهادت در مورد اين حديث ، كتمان ما انزل اللَّه بود . بنابراين ، كسى كه آن را كتمان كند ، مستحق كيفر دنيوى و شديدترين عذاب اخروى است . بدون شك چنين نفرينى [ ابتلاى به پيسى ] از همهء نفرينها مناسبتر بود . چرا كه شاهدى آشكار و دائمى بر صدق حديث غدير و امامت امير المؤمنين ( ع ) مىگشت . نفرين بر خدمتكار پيامبر ( ص ) نيز از آن حضرت بعيد نيست .
زيرا زيان كتمان چنين شخصى در امرى بدين اهميت ، از كتمان ديگران بيشتر است و بنابراين به كيفر ، سزاوارتر است . درست به همين سبب است كه عذاب زنان گنهكار پيامبر ( ص ) دو برابر است . اين اوّلين بدرفتارى انس با امير المؤمنين ( ع ) نيست ، بلكه وى از اين موارد فراوان دارد از جمله در داستان پرنده و مانند آن ، از خط امامت ، منحرف بود . ابن ابى الحديد مىگويد :
گروهى از استادان بغدادى ، چنين مىگفتند كه عده اى از اصحاب و تابعين و محدثان از راه على ( ع ) منحرف بودند و از او بدگويى مىكردند . و برخى از آنها مناقب او را كتمان مىكردند و دشمنانش را يارى مىنمودند ، تا به منافع زودگذر دنياى فانى ، دست يابند . مثل انس بن مالك . على در ميدان كاخ يا - بنابر گفته اى - در ميدان مسجد جامع كوفه ، مردم را سوگند داد كه : چه كسى از شما شنيد كه رسول خدا ( ص ) فرمود : من كنت مولاه فعلى مولاه ؟ دوازده نفر به پا خاستند و بدان گواهى دادند . انس بن مالك در ميان مردم حاضر ، بود ولى به پا نخاست . على به او گفت : اى انس ! چه چيزى موجب شد كه برنخيزى و شهادت ندهى ، در حالى كه وقتى رسول خدا ( ص ) آن جمله را بيان فرمود ، حضور داشتى ؟ ! انس پاسخ داد : اى امير المؤمنين ! پير و فراموشكار شدهام . حضرت فرمود : خدايا ! اگر دروغ مىگويد ، او را به چنان پيسى دچار كن كه عمامه هم آن را نپوشاند . طلحة بن عمير گفت : به خدا سوگند كه پس از آن ديدم كه بين چشمانش سفيد شده است . عثمان بن مطرف روايت كرده كه مردى از انس بن مالك ، در آخر عمرش ، از على بن ابى طالب پرسيد ، پاسخ داد : پس از جريان ميدان [ ميدان كاخ يا مسجد جامع ] سوگند خوردهام كه هيچ حديثى را كه در مورد على باشد كتمان نكنم . او
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 466
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٤٦٦