كرده است . غافل از اينكه خورشيد از ديدهء افراد بينا پنهان نمىگردد . اينان تا به امروز همچنان از ترس روشن شدن حقيقت و گرايش مردم به آيين پدران ، نسبت به كتب شيعه اظهار بىاطَّلاعى و تقافل مىكنند .
اينكه فضل مىگويد : وى احاديث منقول در صحاح را رها مىكند ، كذب محض است .
زيرا مصنّف همانطور كه خواهيد ديد از صحاح و كتب ديگر ، حديث نقل مىكند و تمام آن احاديث از لحاظ سستى در نظر او يكسانند اما براى احتجاج كردن در برابر ايشان به آنها استناد مىنمايد . و همانطور كه سبب آن در مقدمه آمد و وضعيت صحاح بيان شد براى ما امكان ندارد كه احاديث موجود در آنها را صحيح بشماريم مگر آن مقدارى كه مربوط به فضايل اهل بيت ( ع ) و معايب دشمنان آنها مىباشد .
از عجايب اينكه وى منكر افزايش تعداد شيعيان تا زمان خويش است . اگر اين سخن راست باشد پس چرا از سرزمين خود به ماورالنهر گريخت و چرا در پايان همين كتاب از استيلاى آنان بر آنجا اظهار ناراحتى مىكند ؟ اگر از كثرت شيعه بىخبر است بايد از پيشوايان خود ؛ يعنى بنى اميه دربارهء شيعيان يوم الدار و جنگ صفين و روز استيلاى بنى عباس بر آنان بپرسد ، و بايد از بنى عباس در مورد آل بويه ، حمدانيان و فاطميان سؤال كند . تاريخ نگاران ذكر كردهاند كه مشكل معاويه در كوفه به واسطهء كثرت شيعيان آن شهر ، عميقتر بود . آرى البته همانطور كه خداى تعالى در قرآن مىفرمايد ، دشمنان و مخالفان خاندان رسول در اكثريت قرار دارند : * ( « وَما أَكْثَرُ النَّاسِ وَلَوْ حَرَصْتَ بِمُؤْمِنِينَ » ) * ( 1 ) .
2 - حديث جانشينى على و همراهى او با پيامبر در بهشت
مصنّف - قدّس سرّه - مىگويد :
دوّم - در مسند احمد مىگويد :
هنگامى كه آيهء * ( « وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الأَقْرَبِينَ » ) * ( 2 ) نازل شد ، پيامبر ( ص ) سى تن از خويشاوندان خود را گرد آورد . سه روز خوردند و آشاميدند ، سپس پيامبر ( ص )
هامش
( 1 ) . يوسف / 103 .
( 2 ) . شعراء / 214 .