صداقت و ديانت راوى آن برايش ثابت شده باشد و از افرادى كه در امانت آنان طعن زده حديث نقل نكرده است » . سپس از عبد الله بن احمد نقل مىكند : « از پدرم پرسيدم نظرت دربارهء عبد العزير بن ابان چيست ؟ گفت : چون حديث مواقيت را نقل كرده از او هيچ حديثى نياوردهام » . در شرح حال احمد از اين گونه مطالب بسيار ذكر شده است كه دلالت بر آن دارد كه احمد تنها احاديثى را كه از نظر خودش صحيح بوده است در مسند خود آورده است علاقه مندان مىتوانند به آن كتاب مراجعه كنند . و صرف اينكه ديگران احاديث جمع شده توسط احمد را ضعيف و منكر دانستهاند مقتضى عدم صحّت آنها از نظر احمد نمىباشد ؛ زيرا مسند او بهتر از صحاح آنان نيست . زيرا همانطور كه در مقدمهء كتاب گفته شد در صحاح ، احاديث ضعيف ، منكر و كفر آلود به چشم مىخورد .
فضل ادعا مىكند كه مغازلى فردى ناشناخته است و هيچ يك از علما او را نمىشناسد . در حالى كه ابن حجر در الصواعق المحرقه همانطور كه در آيهء هفتاد و هفتم گذشت از وى روايت مىكند و از او با كنيهء ابو الحسن ياد مىكند و اين نكته دروغ بودن سخن فضل را اثبات مىكند . در ينابيع الموده باب اوّل نيز او را با همين كنيه ياد مىكند و نام او را على بن محمد ذكر مىكند كما اينكه در مقدمهء كتاب هنگام معرفى راويان خود او را به فقيه شافعى توصيف مىكند . نهايت طعنى كه ابن تيميه بر ابن مغازلى مىزند اين است كه علم حديث در تخصص او نيست و او حديث شناس نمىباشد ، و منشأ تجاهل ابن تيميه و طعن وى در حديث شناسى مغازلى چيزى نيست جز اينكه او حديثى را روايت مىكند كه مطابق ميل ابن تيميه نمىباشد . و ديگر اينكه وى احاديثى را در بيان فضيلت امير المؤمنين ( ع ) گرد آورده است كه - اين نكته چنان كه در مقدمه آمد - بيشتر حاكى از اطلاع و انصاف مغازلى است . اگر مغازلى در بيان فضايل شيخين احاديث ساختگى گرد مىآورد در نزد آنان از مقام و منزلت بلند و والايى برخوردار مىشد .
فضل مىگويد : عجيب اينكه اين مرد هر چه حديث ذكر مىكند از كتب اهل سنّت و جماعت است . علَّت اين اشكال فضل اين است كه وى بين بحث الزامآور با غير آن ، فرق نگذاشته است . مصنّف فقط به خاطر آن كه آنان ملزم به پذيرفتن گردند از كتب آنان نقل مىكند نه اينكه به آن كتابها نياز داشته باشد . زيرا او با وجود دلايل قطعى عقلى و نقلى موجود در كتب اصحاب خود از اين كتابها بىنياز است و فضل به گمان اينكه مبادا برخى از افراد بىاطلاع فريب بخورند نسبت به كتب حديث شيعه و علما و راويان آنها تجاهل
دلائل الصدق لنهج الحق ( فارسي ) — صفحة 308
مساهمون: الشيخ محمد حسن المظفر
ص٣٠٨