كه :
على ( ع ) به رسول خدا ( ص ) گفت : اى رسول خدا ( ص ) ! هر گاه خواستيم مىتوانيم در بهشت شما را زيارت كنيم ؟ آن گاه اين آيه نازل شد و رسول خدا ( ص ) به على ( ع ) دعا كرد و فرمود : خداى تعالى پاسخ سؤال تو را نازل فرمود و تو را رفيق من قرار داد ؛ زيرا تو نخستين مسلمان و صديق اكبر هستى .
و آيات ديگرى كه بر اهل تحقيق پوشيده نيست . اگر بخواهيم رواياتى را كه در كتب اماميه در مورد نزول آيات ديگر در حق على ( ع ) و اهل بيت ( ع ) وجود دارد ذكر كنيم ، ممكن است بالغ بر سيصد آيه يا بيشتر شود . لذا بايد مراجعه نمود و تدبّر كرد تا راه هدايت را يافت .
3 - اثبات امامت على ( ع ) از طريق سنّت
1 - حديث نور
مصنّف - رفع اللَّه منزلته - مىگويد :
در سنّت ، اخبار متواترى از پيامبر خدا ( ص ) وجود دارد كه بر امامت على ( ع ) دلالت دارد . اين روايات خارج از شمارش است و علماى عامّه و اصحاب ما در اين زمينه تأليفات بسيارى دارند . در اينجا به تعداد اندكى اكتفا مىكنيم :
نخستين حديثى كه نقل مىكنيم ، حديثى است كه احمد بن حنبل در مسند خويش آورده است :
رسول اكرم ( ص ) فرمود : من و على بن ابى طالب چهارده هزار سال پيش از آفرينش آدم نورى بوديم در نزد خدا . هنگامى كه خدا آدم را آفريد آن نور را دو قسمت نمود : يك قسمت من هستم و يك قسمت على .