مسلمانان است . پس آن تعداد به خصوص يا به واسطه عمل صالح و يا به واسطهء ثبات يا كمال ايمان بر ديگران امتياز دارند ، كه اين افراد كسى جز امير المؤمنين و فرزندان پاك او نمىباشند ؛ زيرا سه خليفهء نخست چنين نبودند - تا چه رسد به ديگران - خواه به خاطر گريختن از ميدان جنگ و تخلَّف از سپاه اسامه و شك عمر در روز حديبيه و يا امور ديگرى كه با كمال ايمان و عمل صالح منافات دارند .
بارى ، اينكه فضل مىگويد : « آنچه مصنّف ذكر كرده است از نظر اهل سنّت متواتر نيست » ، موضوع مسلمى است در صورتى كه مراد ، تواتر لفظى باشد امّا به لحاظ معنوى در مسئلهء امامت ، نمىتوان سخن فضل را پذيرفت ؛ زيرا هر يك از مواردى كه علَّامه ذكر مىكند دليل بر امامت امير المؤمنين ( ع ) است . لذا امامت او از لحاظ معنوى - در مقابل لفظى - مانند شجاعت او ، متواتر مىباشد بلكه شايد در مورد برخى از احاديث كه در خصوص امير المؤمنين وارد شده است بتوان ادعاى تواتر لفظى يا معنوى نمود ، خصوصا در صورتى كه اخبار ما در كنار آنان قرار داده شود .
خاتمه
در طى بحث پيرامون آيات ، به آياتى برخورديم كه اهل سنّت - علاوه بر آنچه مصنّف آورده است - آن را ذكر نمودهاند از جمله آيهء * ( « سَأَلَ سائِلٌ بِعَذابٍ واقِعٍ » ) * ( 1 ) كه در آيهء دوّم گذشت . و ديگر آيهء * ( « وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَه فِيها حُسْناً » ) * ( 2 ) كه در آيه چهارم گذشت .
ديگر آيهء * ( « مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَه خَيْرٌ مِنْها وَهُمْ مِنْ فَزَعٍ يَوْمَئِذٍ آمِنُونَ » ) * ( 3 ) كه در آيهء پنجاه و هشتم گذشت . و ديگر آيهء * ( « فِي بُيُوتٍ أَذِنَ الله أَنْ تُرْفَعَ » ) * ( 4 ) كه در آيهء هفتادو هشتم گذشت . من نيز علاقه مندم تا آياتى را كه در اين باب يافتهام ذكر نمايم تا رقم آيات به يك صد آيه برسد . آياتى كه من يافتهام دوازده آيه است :
1 - آيهء شريفهء * ( « وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ الله جَمِيعاً وَلا تَفَرَّقُوا » ) * ( 5 ) ابن حجر در الصواعق المحرقه هنگام سخن پيرامون اين آيه - كه پنجمين آيهء نازل شده در
هامش
( 1 ) . معارج / 1 .
( 2 ) . شورى / 23 .
( 3 ) . نمل / 89 .
( 4 ) . نور / 36 .
( 5 ) . آل عمران / 103 .