سورة النّجم مكية ، و هى اثنتان و ستون آية
[ ترجمه ]
بنام خداى بخشايندهء مهربان « 1 »
1 - سوگند ياد كرد بستارگان چون فرو شوند « 2 »
2 - كه نه گم شد خداوند شما - يعنى محمّد صلّى اللَّه عليه و سلّم - و نه بى راه است « 3 »
3 - و نه سخن گويد از هواى « 4 » خويش
4 - كه نيست آن مگر وحى كردهاند برو وحى كه بوى همى كنند « 5 »
5 - و بياموخت او را سختى يعنى جبريل عليه السّلم بقوّت « 6 »
6 - خداوند سختى بيستاد راست
7 - و اوست بر گوشهء برترين « 7 »
8 - پس نزديك شد و فرود آمد
9 - و بود چون « 8 » دو كمان يا نزديكتر
10 - و وحى كرد سوى بندهء خويش آنچه وحى كرد
11 - و نه دروغ گفت دل آنچه ديد
هامش
( 1 ) بنام آن خدايى كه ايمان دهد ، مهربان كه بر ايمان بدارد ، بخشاينده كه ازين جهان با ايمان بيرون برد . ( صو )
( 2 ) سوگند بستارهء پروين چون فرو شود .
( صو )
( 3 ) كه گم نگشت يار شما پيغامبر و از راه نگشت . ( صو )
( 4 ) از خرد .
( صو )
( 5 ) مگر وحى كه همى آمد بوى . ( صو )
( 6 ) بياموزيدش كسى سخت بنيرو ، يعنى جبرئيل . ( صو ) [ در متن كلمهء « به قوت » بى فاصله پس از « سختى » بايد باشد ظاهرا ]
( 7 ) و وى بر كنارهء برترين بود . ( صو )
( 8 ) بود گوشهء . ( صو )