رازى است كه از محققان بوده است و گويا مراد از عبد الجليل رازى ، مترجم حاضر بوده است .
پس از اين ذيل نامبردارى از شيخ عالم ابو سعيد عبد الجليل بن عيسى بن عبد الوهاب رازى خواهيم گفت كه ممكن است ابو سعيد همين مترجم فعلى بوده باشد بلكه از نظر من ظاهرا اين دو تن همان شيخ نصير الدّين عبد الجليل بن ابو الحسين بن فضل قزوينى است كه پيش از اين به شرح حال او اشاره كرديم .
شيخ رشيد الدّين عبد الجليل بن ابى المكارم بن ابى طالب
منتجب الدّين در فهرست او را بهعنوان واعظ معرفى كرده است « 1 » .
مؤلف گويد : مناسب است اين مترجم را با رشيد الدّين ابو سعيد كه در بالا نام برده شده است يكى ندانيم هرچند ابو سعيد هم واعظ بوده است .
آرى بعيد نيست كه مترجم حاضر همان عبد الجليل مؤلف نقض الفضائح بوده باشد كه قاضى نور اللّه در مجالس المؤمنين از وى نام برده است .
سيد امير عبد الجليل حسينى قارى
وى فاضلى صالح بود و در قرائت قرآن مهارتى ويژه داشت و من در شهر رشت - از بلاد گيلان - رسالهء فارسى علم القراءة از آثار او را ديدهام و ممكن است از دانشوران روزگار صفويه بوده باشد .
شيخ عبد الجليل بن عبد محمد
وى برادر شيخ عبد الغفار است كه در آينده به نام و نشان او اشاره خواهيم كرد .
شيخ معاصر در امل الآمل گويد : وى شيخى با جلالت و شايستهاى باكمال بوده است آثارى دارد : از جمله بيطارنامه كتاب قولنامه حاشيه على الهندى « 2 » .
هامش
( 1 ، و 2 ) - امل الآمل ، ج 2 ، ص 144 .