كنم كه صحيح بخارى را از عدهاى از اعلام سنّت استفاده كردهام ، از ايشان است شيخ اجلّ علّامه ابو يحيى زكريا انصارى و او مجموعهاى را از طريق مناوله كه مقرون به اجازه هم بود در اختيار من گذارد و او در حالى به من اجازه داد كه از همگى علماى زمان خويش روايت مىكرد و از ايشان است پيشواى حافظان و محقق زمان ابو الفضل احمد بن على بن حجر از عالم پاكدامن ابو محمد عبد اللّه بن محمّد بن محمّد بن سليمان نيشابورى به سماعى كه از حد اكثر آن كتاب داشت و مطابق با اجازه معموله از عالم باوفا ابو ابراهيم بن محمّد طبرى ، از ابو القاسم عبد الرحمن بن ابى حرقى كه اندكى از آن كتاب را سماع نموده ، از ابو الحسن على بن حميد بن عمّار طرابلسى ، از ابو مكتوم عيسى بن حافظ ابو ذر عبد بن احمد هروى ، از ابو مآل ، از ابو العباس احمد بن ابى طالب بن ابى النعم نعمة بن حسن بن على بن بيان صالحى حجّار معروف به ابن شحنه كه همگى آن كتاب را سماع كرده است ، از ام محمد ست الوزراء وزيره دختر عمر بن اسعد بن منجا تنوخيه كه همگى آن را بجز از اندكى از آن را كه با اجازه جبران نموده است ، از ابو عبد اللّه حسين بن ابى بكر مبارك بن محمد بن يحيى زبيدى ، از ابو الوقت عبد الاول بن عيسى بن شعيب شجرى هروى كه جميع آن را سماع كرده است ، از ابو الحسن عبد الرحمن بن محمد بن مظفر بن داود داودى از ابو محمد عبد اللّه بن حمويه ، از ابو عبد اللّه محمد بن يوسف بن مطر بن صالح بن بشر فربرى ، از مؤلف آن حافظ ناقد ابو عبد اللّه محمد بن اسماعيل بخارى .
اما صحيح مسلم را بايد بگويم برخى از اين كتاب را در نزد شيخ علامه عبد الرحمن بن ابانه انصارى در دوازدهم ماه شعبان سال 950 هجرى در مصر از وى فراگرفتهام و باقى آن را بهطور مناوله كه مقرون به اجازه بوده است استفاده نمودهام و او داراى سندى عالى و مشهورى نسبت به صحيح مسلم داشته و همگى آن را به غير از چند موضعى از آن در جامع اموى دمشق از علّامه شيخ علاء الدّين بصروى بهره برده و او آن كتاب و همگى مروياتش را به من اجازه داده است ، همچنين حدّ اكثر مسند فقه رئيس اعظم محمد بن ادريس شافعى مطلبى را از وى سماع كردهام و موطأ امام عالم مالك بن انس را كه در مدينه منوّره اقامت داشته است با چند طريق از مشايخ شيعه و سنى روايت كردهام و مسند امام محدّث جليل احمد بن حنبل و مسند ابو يعلى و سنن بيهقى و دارقطنى
رياض العلماء و حياض الفضلاء ( فارسي ) — صفحة 531
مساهمون: محمد باقر ساعدى
ص٥٣١