طولانى و سرانجامش را به محمد و آل طاهرينش به خير بگرداند به دست خودش كه سپيدى پيشانى روايت و گوهر گرانبار طرق درايت و هدايت است پيش از اين مرقوم داشته است و به همين مناسبت از يادآورى آنها خوددارى كردهام چه آنكه يادآورى دوبارهء آن در نزد ارباب اعتبار مذموم و ناپسند است بنابراين مولاى مشار اليه كه خدا خواستههاى او را به آسانى روا بسازد و او را به مقصودى كه دارد نايل گرداند درخور آن است كه مراتب حديث و شئون علمى ديگر را از من از دو شيخ بزرگوارم كه به نام و موقعيتشان اشاره شد روايت نمايد و اين سندم سند عالى است تا آخر آنچه در سند فرزندم بدان اشاره شده است و منتهى به ائمهء هدى و مصابيح دجى صلوات اللّه و سلامه عليهم اجمعين مىشود و همچنين مولاى مشار اليه مجاز است مراتب اشاره شده را براى هركسى كه مىخواهد و دوست دارد روايت نمايد و همواره از خدا مىخواهم تا در اين راه موفق و پايدار باشد و شرايط روايت را به آن نحوى كه ملحوظ در نزد ارباب درايت است رعايت فرمايد و از او مىخواهم تا مراد مشايخم را قدّس اللّه ارواحهم در خلوت و جلوت از خاطر نبرد . و كتب العبد نعمة اللّه بن احمد بن محمد بن خاتون در اواسط ماه محرم الحرام آغاز سال 988 هجرى و بالاخره با درود و سلام و حمد پروردگار اجازهاش را پايان داده است « 1 » .
مؤلف پس از نقل دو صورت اجازه كه به اختصار ترجمه شد مىنويسد : پس از اين به اجازهء ديگرى از شيخ نعمة اللّه برخوردم كه نام مجاز له از آن ساقط گرديده و احساس مىكنم كه آن اجازه را هم شيخ نعمة اللّه براى ملا عبد اللّه شخصيت مورد بحث ما - نوشته باشد و به همين مناسبت اجازهء مذكور را در اينجا ذكر كردهايم هرچند محتمل است براى ديگرى نوشته باشد « 2 » .
هامش
( 1 ) - صورت اين اجازه در مجلد 109 بحار الانوار آمده است و رونويس آن هم به خط مؤلف اين كتاب در آخر همان مجلد گردآورى شده است - م .
( 2 ) - در الذريعة ، ج 1 ، ذيل اجازهء شيخ نعمة اللّه آمده است : بطورىكه مؤلف رياض استظهار كرده است اين اجازه را شيخ نعمة اللّه براى ملا عبد اللّه نوشته است و بخشى از آن را متذكر شده است و آغاز آن اجازه بطورىكه از كشف الحجب استفاده مىشود اين است : الحمد لله المبيّن طريق الحق و موضح دليله - م .