[ ذخائر العقبى ص 145 ] به سند خود ، از « ابن لهيعه » از « ابو قبيل » روايت كرده است ، هنگامى كه امام حسين بن على بن ابيطالب عليه السلام شهيد شد ، « ابن زياد » سر مطهّر آن حضرت را همراه گروهى از همدستان خود به شام گسيل داشت . لشكريان در منزل اول فرود آمدند ، مجلس شرابى ترتيب دادند و سر مطهر را در برابر خود نهادند ، هر جامى كه لاجرعه سر مىكشيدند به سر مطهّر اشاره كرده و سخنانى در حد لياقت خود به آن سر مطهر مىگفتند . ناگهان ديدند در حالى كه دستى قلم آهنين در كف گرفته است ظاهر شد و اين شعر را با خون نوشت :
اترجوا امّة قتلت حسينا
شفاعة جدّه يوم الحساب
؛ آيا مردمى كه حسين عليه السلام را شهيد كردند اميد دارند كه جدش - رسول الله صلَّى اللَّه عليه و آله - در فرداى قيامت ، آنها را شفاعت نمايد ؟ ! ! مأموران بسيار ترسيدند و از سر مطهر دست برداشتند و پا به فرا گذاشتند .
« ابن منصور بن عمّار » اين حديث را ذكر كرده است .
مؤلف گويد : « هيثمى » هم در [ مجمع 9 / 199 ] اين حديث را متعرض شده و اضافه مىكند كه « طبرانى » هم به نقل آن پرداخته است .
[ هيثمى در مجمع 9 / 199 ] به سند خود ، از « امام بنى سليمان » از مردان قوم خويش ، روايت مىكند در جنگى كه با رومىها داشتيم پس از آنكه بر آنها پيروز شديم ، در يكى از كنيسههاى آنان فرود آمديم ، روى سنگى اين شعر را ديدم :
ا ترجوا امّة قتلت حسينا
شفاعة جدّه يوم الحساب
؛ آيا امّتى كه امام حسين عليه السلام را كشتهاند ، در روز قيامت انتظار شفاعت جدش - حضرت رسول صلَّى اللَّه عليه و آله - را دارند ؟ ! ! از پيروان كنيسه و كسانى كه امور آنجا را به عهده داشتند ، پرسيديم : چند سال است اين كنيسه بناء شده است ؟ در پاسخ گفتند : سيصد سال پيش از مبعوث