به ملاقات آنها بروم و جريان را بطورى كه اتفاق افتاده است براى آنان توضيح دهم .
مردم بنا به تقاضاى « تمليخا » توقف كردند . هنگامى كه « تمليخا » وارد غار شد . دوستان كه در انتظار او بودند بىاختيار از جاى برخاسته او را در آغوش گرفتند و دست به گردن او درآورده و گفتند : خدا را شكر كه از شر « دقيانوس » در امان ماندى ! « تمليخا » گفت : دست برداريد و از « دقيانوس » سخنى نگوئيد ! اينك ، به من بگوئيد كه مدت درنگ كردن ما در اين غار چقدر است ؟ در پاسخ گفتند :
مدت اقامت ما در اين غار ، يك روز است يا برخى از روز ! « تمليخا » گفت : چنان نيست كه اظهار مىداريد بلكه ما مدت سيصد و نه سال است كه در اين غار بودهايم ! ! « دقيانوس » مرده و چند قرن از مرگ او گذشته است و مردم شهر به خداى يكتا گرويدهاند و اينك گروهى از مردم همراه با پادشاهان بديدار شما آمدهاند .
گفتند : اى تمليخا ! مىخواهى ما را انگشت نما و آزمايش جهانيان سازى ؟ ! « تمليخا » گفت : رأى شما چيست ؟ گفتند : رأى ما آنست كه دستها بسوى آسمان بالا ببريم و دعا كنيم . دستها را بالا بردند و گفتند : پروردگارا ! به حق آن عجائبى كه به ما نشان دادهاى ، ارواح ما را قبض كن و ما را انگشت نماى خلق قرار مده ! خداى تعالى دعاى آنها را اجابت كرد و به « عزرائيل » دستور داد تا روح آنان را قبض كند .
آنها از دنيا رفتند و خدا هم در غار را مسدود ساخت . آن دو پادشاه كه بديدار آنها نايل نيامدند و در غار را هم نمىدانستند در كجاست مدت يك هفته اطراف غار مىگشتند . سرانجام نه در غار را يافتند ، و نه روزنهاى مشاهده كردند . ( 1 ) اين
هامش
( 1 ) همانطور كه علامه طباطبائى ( ره ) در الميزان مىنويسد ، اين غار با شهر « افسوس » با علائمى كه در قرآن براى آن ذكر شده ، درست نمىآيد ، بلكه با غار دهكده « رجيب » كه در فاصله هشت كيلومترى عمّان ، پايتخت اردن ، است ، بهتر جور درمىآيد ؛ چرا كه غار رو به جنوب است و اطراف آن از شرق و غرب باز است و شعاع آفتاب بر آن ميافتد و در داخل غار سكّوئى است 3 متر در 5 / 2 متر و در غار چند قبر است كه به صورت بيزانسى است كه گويا هشت يا هفت تا هستند و بر ديوارهاى آن نقوش و خطوطى است به خط يونانى قديم و ثمودى ، كه خوانده نمىشود و نيز نقش سگى هست كه با رنگ سرخ رنگ آميزى شده ( ويراستار )