باب صد و سىام « عمر بن خطَّاب » در حل بسيارى از امور به حضرت على عليه السّلام مراجعه مىكرد و كمك مىگرفت و چنان كه معروف است مىگفت : « لو لا علىّ لهلك عمر » و امثال اين جملات ( 1 )
بديهى است « عمر بن خطَّاب » در پيشآمدهاى مشكل ، دست به دامان حضرت على عليه السّلام مىشد و از آن حضرت تقاضاى كمك مىكرد و كسى اين مسئله را انكار نكرده است . ما در اينجا به پارهاى از آنها مىپردازيم .
[ صحيح ابو داود 28 / 147 ] در باب ديوانهاى كه دزدى مىكند آيا بايد حدّ شرعى دربارهء او اجرا كرد يا نه ؟ به سند خود ، از « ابو ظبيان » از « ابن عباس » روايت مىكند كه زن ديوانهاى را كه زنا داده بود بحضور « عمر » معرفى كردند . او با جمعى كه حاضر بودند دربارهء حدّى كه بايد بر او جارى شود با آنها مشورت
هامش
( 1 ) از قبيل « اعوذ بالله ان اعيش في قوم لست فيهم يا ابا الحسن » و يا « لا بقيت في قوم لست فيهم يا ابا الحسن » . ( مترجم )