پاسخ گفتم : از اين كارم غرضى نداشتم ، جز اينكه مىخواستم ، مردى از انصار بيايد و با شما در تناول اين مرغ بريان هم غذا بشود . آنگاه على عليه السّلام وارد شد و در تناول آن مرغ ، پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله را همراهى كرد . رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله فرمود : ( طبيعى است كه ) بشر قوم خود را دوست بدارد .
« ابن عساكر » و « ابن نجّار » اين حديث را روايت كردهاند .
[ ذخائر العقبى محبّ طبرى ص 61 ] « امام ابو بكر محمد بن عمر بن بكير نجّار » از « انس » روايت مىكند كه در يكى از اوقات ، مرغ بريانى تقديم حضور مبارك پيغمبر اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله شد . رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله لقمهاى از آن تناول كرد و فرمود : بار پروردگارا ! بهترين آفريدگان در پيشگاه تو و مرا بفرست تا از اين مرغ بريان تناول نمايد . طولى نكشيد كه صداى كوبهء در به گوشم رسيد . پشت در رفتم و پرسيدم : كيستى ؟ در پاسخ فرمود : على هستم . گفتم : اينك رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله به انجام كارى سرگرم است . رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله لقمهء ديگرى تناول نمود و همان درخواست را از خداى تعالى كرد . بار ديگر كوبهء در به صدا در آمد ، پشت در رفتم پرسيدم : كيستى ؟ گفت : على هستم . در پاسخ گفتم : رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله سرگرم كارى است و وقت ملاقات ندارد . بار سوّم ، على عليه السّلام كوبهء در را كوبيد . در حالى كه پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله لقمهء سوم را تناول مىكرد و همان درخواست را داشت ، اين بار هم پرسيدم : كوبنده در كيست ؟ فرمود : على است . گفتم : پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله سرگرم كارى است و اجازه ورود به آن حضرت را ندارم . بازگشتم در حالى كه پيغمبر صلَّى اللَّه عليه و آله لقمهء ديگرى را تناول مىنمود ، همان درخواست را به عرض الهى رسانيد . بار چهارم ، على عليه السّلام كوبه در را نواخت . اين بار حضرت على عليه السّلام به حرف من اعتنائى نكرد و صدايش را بلند كرد . رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله متوجه شده ، فرمود : اى انس ! در را بگشا . در را گشودم . على عليه السّلام وارد شد به مجردى كه رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله على عليه السّلام را ديد ، لبخندى زد و شكر خدا را بجاى آورد ، فرمود : هر لقمهاى را كه تناول مىكردم ، از
فضائل الخمسة من الصحاح الستة ( فضائل پنج تن ( ع ) در صحاح ششگانه اهل سنت ) ( فاسي ) — صفحة 482
مساهمون: سيد مرتضى حسيني فيروزآبادي
ص٤٨٢