نخستين روزى كه مهاجر و انصار در مسجد اجتماع كرده و آماده بيعت با « عثمان » بودند ، على بن ابيطالب عليه السّلام وارد مسجد شد و خطابهاى ايراد فرمود : سزاوارترين سخن كه گويندگان به آن آغاز مىكنند و مهمترين مطلبى كه سخنرانان گفتار خود با به آن مىآرايند و سخن گويان بر زبان جارى مىسازند ، ستايش خداى تعالى و ثنا گسترى از حضرتش نسبت به آنچه كه او را سزاوار است ، مىباشد درود بر نبى اكرم محمد صلَّى اللَّه عليه و آله ( و حديث را ادامه داده تا آنجا كه فرمود ) اينك ، اى حاضران ! شما را به خدا سوگند مىدهم ، آيا مىدانيد كه « جبرئيل » بر رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله نازل شد و گفت : اى محمد ! خداى تعالى دستور مىدهد كه على را دوست بدارى و دوستدار على را هم دوست بدارى ؛ چرا كه خداى تعالى على عليه السّلام را دوست مىدارد و دوستدار او را هم دوست مىدارد . حاضران فرمايش حضرت را تصديق كرده و گفتند : خداى مىداند آنچه را كه مىفرمائى درست است و ما هم آن را مىپذيريم .
« ابن عساكر » اين حديث را نقل كرده است
.
فضائل الخمسة من الصحاح الستة ( فضائل پنج تن ( ع ) در صحاح ششگانه اهل سنت ) ( فاسي ) — صفحة 464
مساهمون: سيد مرتضى حسيني فيروزآبادي
ص٤٦٤