و مر ايشان را فرمان دادست چون ديوان بر آسمان شوند و از آنجا سخن بشنوند اين ستارگان ايستاده مران ديوان را بزنند ، و از آسمان به زمين اندازند . چنان كه گفت عزّ و جلّ :
وَ جَعَلْناها رُجُوماً لِلشَّياطِينِ
. « 1 » و اين قصّهء ستارگان بتمامى گفته آمدست بسورت يس ، و اين جايگاه اين مقدار بسندست « 2 » تا آيت فرو گذاشته نيايد .
و هم بدين سورة اندر قصّهء پيغامبران است بسيار ، اوّل قصّهء نوح است و آن بتمامى بسورت هود گفته آمدست ، و ديگر قصهء ابرهيم و اسحق و قربان اسماعيل است و اين گفته آيد بتمامى اكنون ، و قصهء موسى و هارون است و آن نيز به چند جايگاه گفته آمدست ، و قصهء لوط است و يونس ، و آن نيز گفته آمدست بجايگاه خويش .
قصهء ابرهيم و قربان كردن « 3 » اسمعيل عليهما السلام
و حديث اين قربان « « 4 » » چنان بود كه ابرهيم عليه السّلم با خداى عز و جلّ نذر كرده بود كه اگر مرا پسرى آيد او را از بهر خداى عزّ و جلّ بقربان كنم . و پس ابرهيم را اسمعيل آمد و ده ساله گشت ، و اسحق آمد و پنج ساله گشت و چون پسران بزرگ گشته بودند ايزد تعالى آن نذر ابرهيم كه كرده بود و از ياد برفته برو ياد كرد و گفت كه نذر خويش را وفا كن .
و بدين خواب اندر يكى سخن حكمت است نيكو ، هر چند محمّد بن جرير رحمه اللَّه بدين كتاب اندر نياورده است از بهر آن كه پيغامبران خداى عزّ و جلّ گوناگون بودهاند و از ايشان گروهى بوده اند كه جبريل عليه السّلم پيش ايشان آمدى و وحى آوردى بمشافهه ،
هامش
( 1 ) سورة الملك 5
( 2 ) تمام است . ( صو )
( 3 ، 4 ) و ذبيح . ( صو )