شب برخيز و نماز كن . پس پيغامبر عليه السّلم دانست كه آن وحى است . « 1 » پس ديگر بار آمد و اين آيت بياورد :
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ . اقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ . خَلَقَ الْإِنْسانَ مِنْ عَلَقٍ . اقْرَأْ وَ رَبُّكَ الْأَكْرَمُ . الَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ . عَلَّمَ الْإِنْسانَ ما لَمْ يَعْلَمْ
. « 2 » پيغامبر عليه السّلم را دل خوش گشت چون اين آيتها بيامد .
پس ديگر روز باز آمد پيغامبر صلّى اللَّه عليه خفته بود و جامه بر خود پوشيده بر مثال چادرى ، و گفت :
يا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ . قُمْ فَأَنْذِرْ
. « 3 » اى تو كه زير جامه اندر خفتهاى ، برخيز و خلق را بيم كن و بخداى عزّ و جلّ باز خوان . پس پيغامبر صلّى اللَّه عليه گفت كه ، يا جبريل اين سخن كى از من بشنود ؟ و من اين سخن با كى گويم ؟ و كى مرا راست گوى « 4 » داند ؟ جبريل عليه السّلم گفت كه دوست تو ابو بكر ترا راست گوى دارد ، و به تو بگرود ، و ايمان آورد . پس پيغامبر عليه السّلم گفت كه اگر او از من نشانى خواهد چه گويم ؟ گفت كه بگوى كه آن خواب كه تو ديدى كه او را آن تمام باشد . « 5 » و ابو بكر رضى اللَّه عنه اندر جاهليت خوابى ديده بود ، تعبير آن خواب پرسيده بود از معبّران ، و گفتند كه پيغامبرى از عرب بيرون آيد كه « 6 » از مشرق تا مغرب همه او را باشد ، و تو به دو بگروى و وزير او باشى .
پس پيغامبر را صلّى اللَّه عليه اندر دل همى بود كه اين احوال وحى
هامش
( 1 ) وحى آسمانست . ( صو )
( 2 ) العلق 5 - 1
( 3 ) المدثر 2 - 1
( 4 ) اين از من كه فرا شنود ، و اين فرا كه بگويم . و مرا راست گوى .
( 5 ) بگوى آن خواب كه تو ديدى او را اين نشان بس باشد . ( صو )
( 6 ) و نزديك آن عرافان و كاهنان رفته بود و بپرسيده بود . گفتند پيغامبرى بيرون آيد بزرگ كه همه جهان . ( صو )