إِنَّهُ هُوَ يُبْدِئُ وَ يُعِيدُ
زيرا او آغازگر آفرينش و بازگشت است .
اين جمله تعليل شدّت سيطرهى خداست ، زيرا بطش از جانب كسى كه اعادهى شيء و ايجاد آن دست اوست شديد مىشود .
وَ هُوَ الْغَفُورُ الْوَدُودُ
هيچ بخشندهاى جز او نيست و هيچ ودود و دوستدارندهاى جز او نيست .
بنابراين بخشش و دوستى او نسبت به مستحقّ آن دو فوق تصوّرست .
خداى تعالى بين قهر و لطف و وعد وعيد جمع نمود چنانچه رسم او و جانشينانش اين چنين است .
ذُو الْعَرْشِ الْمَجِيدُ
لفظ « المجيد » با رفع و جرّ خوانده شده و عرش عبارت از جميع ما سوى اللّه است ، پس او داراى عظمت و مالكيّت است نسبت به جميع ما سوى اللّه ، پس مىتواند آنچه را كه مىخواهد عطا كند .
فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ
بدون مانع و بدون عجز و ناتوانى آنچه را كه مىخواهد انجام مىدهد .
و در سورهى بقره در تفسير قول خدا :
« وَ لكِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ ما يُرِيدُ »
بيان كامل قول خدا :
« فَعَّالٌ لِما يُرِيدُ »
گذشت .
هَلْ أَتاكَ حَدِيثُ الْجُنُودِ
اى رسول آيا احوال لشكرهاى ( شاهان گذشته ) بر تو حكايت شده است .
اين جمله استفهام تقريرى و جواب سؤال مقدّر است ، گويى كه گفته شده : آيا بر وعده و وعيد خدا دليلى از گذشته وجود دارد ؟
پس فرمود : دليل بر اين مطلب حكايتهاى سربازانى است كه در گذشته بر پيامبرانشان حمله بردند و لشگركشى كردند و داستانهاى آنان