و لذا وارد شده كه اين آيه آيهى اوّل را نسخ كرد .
فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ
در نماز در شب هر مقدار كه ممكن است قرآن بخوانيد و قرينهى مقام اقتضا مىكند كه مقصود خواندن قرآن در نماز شب باشد .
در خبرى از امام باقر عليه السّلام آمده است : هيچ پيامبرى نيامده است مگر آنكه نماز شب خوانده و هيچ پيامبرى نماز شب را در اوّل شب نخوانده است .
عَلِمَ أَنْ سَيَكُونُ
اين جمله جواب سؤال و وجه ديگرى براى ترخيص است
مِنْكُمْ مَرْضى
مريضانى كه قدرت بر قيام شب ندارند .
وَ آخَرُونَ يَضْرِبُونَ فِي الْأَرْضِ
عدّهاى مسافر هستند و قيام در شب براى آنها سخت است .
يَبْتَغُونَ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ
مسافرينى كه طلب فضل خدا مىكنند ، خواه فضل صورى مانند آن عدّه از مسافرين كه براى تجارت سفر كردهاند و خواه فضل معنوى مانند مسافرت براى طلب دين و علم .
وَ آخَرُونَ يُقاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَاقْرَؤُا ما تَيَسَّرَ مِنْهُ
چون بعضى از نفوس حرص و ولع به عبادت و شبزندهدارى دارند ، امر به ترك عبادت براى آنها سنگين بود ، لذا امر به خواندن قرآن و نماز در شب را به مقدار ممكن تكرار كرد و امر اوّل مترتّب بر عدم احصا ، توانايى و قدرت بود و آيه دوّم مترتّب بر مرض است .
از امام رضا عليه السّلام آمده است كه فرمود : هر مقدار از نماز شب و قرآن براى شما ممكن باشد انجام دهيد كه در آن خشوع قلب و صفاى باطن است .