اعتراف كردند .
فَسُحْقاً لِأَصْحابِ السَّعِيرِ
دورى باد بر اصحاب جهنّم .
روايت شده كه اين آيات دربارهى دشمنان على عليه السّلام و اولاد على عليه السّلام است و آيهى بعد دربارهى دوستان على عليه السّلام است .
إِنَّ الَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ بِالْغَيْبِ
در حالى كه آنها در غيب از پروردگارشان هستند ، يا در حالى كه پروردگار در غيب از آنهاست يا به سبب غيبت حال آنها ، يا غيبت حلال ربّ كه از آنها راضى است يا خشمناك است ، اشاره به اين مطلب گذشت كه خوف در مقام نفس و ظنّ اوست و خشيت و ترس در مقام نفس است ، ولى بعد از رسيدن به پايينترين يا بالاترين مرتبهى علم .
و در سورهى فاطر در تفسير آيه « انّما يخشى اللّه من عباده العلماء » بيان خشيت و ترس گذشت .
لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَ أَجْرٌ كَبِيرٌ
و دو آيه وعيد و وعد است براى هر دو گروه
وَ أَسِرُّوا قَوْلَكُمْ أَوِ اجْهَرُوا بِهِ
اين جمله عطف بر يكى از جملههاى سابق است ، چون انشا در معناى خبر است ، زيرا امر براى تخيير است ، چه معناى آيه اين است كه شما بين پنهان كردن و آشكار نمودن مخيّر هستيد ، يا به معناى تسويه و مساوى بودن است ، يعنى پنهان كردن و آشكار كردن گفتار نزد خدا يكسان است .
إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذاتِ الصُّدُورِ
او به سينهها كه مخفىتر از قول خفى و پنهان است آگاه مىباشد و مقصود از صاحب سينهها خطورات ذهنى و خيالات است ، يا نيّتها و عزمها ، يا قوا و استعدادهاى پنهان است كه صاحب سينه آنها را احساس نمىكند .