است .
حَمِيدٌ
در نفس خودش حميد و پسنديده است اعمّ از آنكه شناخته شود ، يا شناخته نشود ، مورد حمد قرار گيرد يا قرار نگيرد .
زَعَمَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنْ لَنْ يُبْعَثُوا قُلْ بَلى وَ رَبِّي لَتُبْعَثُنَّ ثُمَّ لَتُنَبَّؤُنَّ بِما عَمِلْتُمْ وَ ذلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ فَآمِنُوا
حال كه شما برانگيخته و در قيامت زنده مىشويد پس به خدا ايمان بياوريد .
بِاللَّهِ
به خدا ايمان بياوريد كه بازگشت شما به سوى او است .
وَ رَسُولِهِ
ايمان به رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بياوريد كه راه ايمان را به شما ياد مىدهد .
وَ النُّورِ الَّذِي أَنْزَلْنا
نور نازل گشته همان ولايت على عليه السّلام كه با هر پيامبرى به طور سرّى بوده است و با محمّد صلّى اللّه عليه و آله به طور سر و آشكار بوده است و در اخبار به امامت و به امام تفسير شده است .
و از امام باقر عليه السّلام از اين آيه سؤال شد فرمود : نور ، به خدا سوگند ائمّه عليهم السّلام هستند ، هرآينه نور امام در قلوب مؤمنين روشنتر از آفتاب است كه روز را روشن مىكند و اينان كسانى هستند كه دلهاى مؤمنين را روشن مىكنند و خداوند نور آنها را از هر كس كه بخواهد مىپوشاند « 2 » .
بدان كه نور چيزى است كه ذات او ظاهر و روشن باشد و غير خودش را روشن كند و اين حقّ وجود است ، كه وجود در ذاتش ظاهر و روشن است به خوبى كه قديمىترين بديهيّات و اوّل مدركات است و بعد از تعيين مفهوم ، نخستين چيزى است كه مورد سؤال قرار مىگيرد .
زيرا كه سؤال با « ما » شارحه كه سؤال از مفهوم لفظ است بر
هامش
( 2 ) اصول كافى - تفسير نور الثّقلين ج 5 ص 341