56 - و نفرستاديم ترا مگر بشارت دهنده « 1 » و بيم كننده
57 - بگوى كه : نه خواهم از شما بران هيچ مزدى ، مگر آنك خواهد كه بگيرد سوى خداوند او راهى
58 - و توكّل كنيد « 2 » بر زندهاى آنك هرگز نه ميرد ، و تسبيح كنيد بسپاس او و ثناى او ، و بسنده است او گناه بندگان خويش را و آگاه است بدان « 3 »
59 - آنك بيافريد آسمانها و زمين و آنچه ميان آن هر دو است اندر شش روز ، پس مستوى گشت بر عرش ، خداى مهربان ، بپرس بدان آگاهى را « 4 »
60 - و چون گويند ايشان را كه سجده كنيد خداى مهربان را گويند آن كافران : و كيست خداوند مهربان ؟ سجده كنيم بدانچه همى فرمايى ما را ؟ و بيفزايد ايشان را جدايى دورى « 5 »
61 - با بركه است آنك بيافريد اندر آسمان برجهاى دوازدهگانه « 6 » و كرد اندران چراغى يعنى آفتاب و ماه تاب روشن و تابنده
62 - و اوست آنك كرد شب را و روز را بيك ديگر آن را كه خواهد كه ياد كند يا خواهد شكر كردن « 7 »
63 - و بندگان خداوند مهربان آنك همى روند بر زمين به آسانى ، و
هامش
( 1 ) مژده دهنده . ( بو ) . ( آ )
( 2 ) كن . ( آ . بو )
( 3 ) و بسنده است بگناهان بندگان خود آگاه . ( آ )
( 4 ) باز مستوى شد بر عرش خداوند بخشانيده بپرس و را كه آگاه است . ( آ ) - باز بر ايستاد بر افرندن عرش ، بخشانيده ، به پرسش كه آگاه است . ( بو )
( 5 ) هرگز سجده نكنيم مر آن را كه بفرمايى مرا و بيفزود مر ايشان را رميدن . ( آ ) - هرگز سجده كنيم مر آن را كه بفرمايد ما را ؟ و بيفزايدشان رميدن . ( بو )
( 6 ) جايگاه ستارگان . ( بو . آ )
( 7 ) شب و روز از پس يك ديگر آينده مر آن را كه خواهد كه پند گيرد يا بخواهد سپاس دارى كردن . ( بو . آ )