بدين گونه زندگانى نتوانيم كردن اگر ما را دستورى فرمايى تا با اين مشركان مكّه حرب كنيم اگر ما ايشان را بشكنيم خود رستيم و اگر ايشان ما را بشكنند بارى ازين عذاب برهيم . پيغامبر صلّى اللَّه عليه گفت كه مرا هيچ فرمان حرب كردن همى نيايد .
پس ياران گفتند كه چون فرمان حرب كردن نيست ما را دستورى ده تا بجهان در برويم ، تا ازين جور اهل مكّه برهيم .
پس پيغامبر صلّى اللَّه عليه گفت كه اگر نرويد دوست دارم كه حق تعالى به زودى مرا بر ايشان نصرت دهد ، و اگر بضرورت و ناچار همى بايد رفت بارى از سوى حبشه رويد و خويشتن را بملك حبشه سپاريد ، و من نيز نامه بوى نويسم كه او ملكى است بداد و عدل ، و دين ترساى دارد و دين ترساى بدين ما نزديك است « 1 » و او مر شما را هيچ نيازارد .
پس ياران پيغامبر صلّى اللَّه عليه رغبت كردند بحبشه رفتن ، و جماعتى بسيار برخاستند و بحبشه رفتند نزديك نجاشى ملك حبشه ، و هر كى برفتند عيال و فرزندان با خود ببردند . و اهل مكّه آگاه شدند كه آن ياران با زن و فرزند برفتهاند ، و بحبشه خواهند شد ، و بجدّه گرد همى آيند ، و از آنجا اندر دريا خواهند نشست كه از دريا بگذرند و بحبشه روند ، و چون از مكّه بحبشه روند از دريا ببايد گذشت . پس آن مردمان مشركان مكّه چون از حال ياران بشنيدند مقدار پنجاه مرد « 2 » بفرمان ابو جهل برخاستند و سلاحهاى تمام برداشتند و از دنبالهء ايشان بجده رفتند تا مگر آن ياران را دريابند ، و همه را در دريا اندازند . پس چون اهل مكّه بجدّه رسيدند ياران جمله باز گذشته بودند و هيچ يك را از ايشان اندر
هامش
( 1 ) و دين او دور نيست از دين ما . ( بو . صو )
( 2 ) و اهل مكه پنجاه مرد . ( بو )