از فرمان « 1 » بيرون نيايد . و من خويشتن را ازين خليفتى بيرون آوردم ، و طلحة بن عبد اللَّه خود غايب بود ، « 2 » و زبير گفت من نيز بهرهء خويش به شما دادم . اكنون اين خليفتى ميان دو تن بماند يكى عثمان بن عفّان و ديگرى على بن ابى طالب رضى اللَّه عنهما .
پس عبد الرّحمن بن عوف را برين كار بر پاى كردند ، و او بگوشهء خانه رفت و مر على را رضى اللَّه عنه بخواند و دست راست او بدست چپ خويش اندر نهاد ، و دست راست خويش برآورد و گفت : « 3 » يا على اين خليفتى مسلمانان بدان شرط كه پيغامبر خداى صلّى اللَّه عليه داشت و بدان راه كه اين دو خليفت بودند - ابو بكر و عمر رضى اللَّه عنهما - پذيرفتى كه هيچ زاستر نشوى . « 4 » علىّ رضى اللَّه عنه گفت كه : باشد كه چيزى كم و بيش افتد بدين كار اندر . عبد الرّحمن گفتا من نخواهم بدين كاهلى و سستى كه تو اين را قبول مىكنى . و دست از دست على بازداشت .
و پس عثمان را بخواند و هم چنان دست او بدست « 5 » اندر گرفت ، و خداى عزّ و جلّ را ياد كرد و گفت اين خليفتى پذيرفتى كه بر سيرت پيغامبر عليه السّلم و بر سيرت اين دو خليفه كه بودند بر وى راست ، و هيچ زاستر نشوى . عثمان « 6 » رضى اللَّه عنه گفت كه پذيرفتم . و عثمان اندر پذيرفت و عبد الرّحمن دست راست خويش بر دست راست عثمان زد و گفت ترا دادم .
پس عبد الرّحمن گفت كه : بارك اللَّه فى « 7 » امضاها عليك . و اين كار بر امير المؤمنين عثمان رضى اللَّه عنه راست گشت .
هامش
( 1 ) از فرمان من . ( بو )
( 2 ) غايب است . ( بو )
( 3 ) و على را بخواند و دست راست وى بدست چپ خويش اندر گرفت و على را گفت . ( بو . صو )
( 4 ) بپذيرفتى كه راست بر وى . ( بو )
( 5 ) و دست راست وى بدست چپ خويش . ( بو )
( 6 ) اين دو خليفت كه بودند به روى . عثمان . ( بو )
( 7 ) ظاهرا : فى [ من ]