چشمها ، و اين نعمتهاى گوناگون كه شما را دادست ؛ كه من بترسم شما را از عذاب روز بزرگ ، چنان كه خداى عزّ و جلّ گفت :
وَ اتَّقُوا الَّذِي أَمَدَّكُمْ بِما تَعْلَمُونَ . أَمَدَّكُمْ بِأَنْعامٍ وَ بَنِينَ . وَ جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ . إِنِّي أَخافُ عَلَيْكُمْ عَذابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ
. « 1 » پس اين نعمتها بر ايشان ياد كرد و از پس آن حديث فرزند كرد ، چنان كه گفت : أمدّكم بانعام و بنين . از بهر آن كه چهار پاى خواسته باشد ، و مردم خواسته دوستتر دارد از فرزند ، از جهت آن مردم پيشتر خواسته گرد كند « 2 » پس زن كند و فرزند خواهد ، از بهر آن كه چون خواسته ندارد « 3 » فرزند و بال بود ، هر چند فرزند عزيز باشد چون خواسته نباشد مرد نه فرزند بتواند داشت و نه خويشتن را نگاه تواند داشت . و تصديق اين سخن آنست كه خداى عزّ و جلّ گفت :
الْمالُ وَ الْبَنُونَ زِينَةُ الْحَياةِ الدُّنْيا
. « 4 » اول خواسته در پيش داشت ، پس فرزند . « 5 » پس هود عليه السّلم پنجاه سال گروه عاد را بخداى عزّ و جلّ مىخواند و ايشان جواب « 6 » وى اين مىدادند :
سَواءٌ عَلَيْنا أَ وَعَظْتَ أَمْ لَمْ تَكُنْ مِنَ الْواعِظِينَ
. « 7 » گفتند همه [ يكسانست بر ما ] اگر ما را پند دهى يا ندهى ما را پند . « 8 » پس گفتند :
وَ ما نَحْنُ بِتارِكِي آلِهَتِنا عَنْ قَوْلِكَ وَ ما نَحْنُ لَكَ بِمُؤْمِنِينَ . إِنْ نَقُولُ إِلَّا اعْتَراكَ بَعْضُ آلِهَتِنا بِسُوءٍ
. « 9 » پس گفتند كه
هامش
( 1 ) الشعراء 135 - 131 .
( 2 ) از فرزند ، نه بينى كه مردم را نخست خواسته گرد كند . ( آ . بو )
( 3 ) خواهد كه مردم چون خواسته نبود زن و . ( آ ) - چون خواسته نبود مرد را فرزند و زن . ( بو )
( 4 ) الكهف 26
( 5 ) نخست خواسته ياد كرد و پس فرزند . ( آ . بو . صو )
( 6 ) و هود پنجاه سال بميان قوم عاد اندر دعوت همى كرد و هيچ خلق به دو نگرويد و جواب . ( آ . بو )
( 7 ) الشعراء 136
( 8 ) گفتند يكسانست نزد ما اگر پند دهى و اگر ندهى . ( آ ) - گفتند يكسانست بر ما اگر ما را پند دهى و يا ندهى ما را پند . ( بو )
( 9 ) هود 54 - 53