فتحهى لام به معناى « لبس » با ضمّهء لام باشد .
در اوّل سورهى بقره در آيهى :
الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ
و در آيهء : و كيف تكفرون بالله و كنتم امواتا . . . تا آخر » بيان خلقت جديد و اينكه بشر چگونه هميشه در خلق جديد است گذشت و در اينجا نياز به بيان نيست .
و لفظ « خلق جديد » را به صورت نكره آورد ، چه خلقت جديد براى آنها از قبيل حركت است كه آنها در هر آن در خلقتى هستند غير از خلقت اوّل ، پس هيچ فردى از افراد بقاء ندارد تا شناخت او ممكن گردد .
از امام باقر عليه السّلام در مورد اين آيه سؤال شد آن حضرت عليه السّلام فرمود « 1 » : تأويل اين آيه اين است كه وقتى خداوند اين خلق و آفرينش را فانى ساخت و اين عالم را از بين برد و اهل بهشت در بهشت و اهل آتش در جهنّم سكنى گزيدند عالمى را تجديد و خلق مىكند غير از اين عالم و انسانهايى مىآفريند كه مذكّر و مؤنّث ندارند و خدا را عبادت مىكنند و او را به وحدت ياد مىكنند و براى آنان زمينى خلق مىكند كه حاصل آنهاست غير از اين آيه زمين و آسمانى خلق مىكند كه سايه بر آنان مىاندازد غير از اين آسمان .
شايد تو مىبينى كه خداوند فقط اين يك عالم را آفريده يا گمان مىكنى خداوند بشرى غير از شما نيافريده است ، آرى به خدا سوگند ، خداى تعالى هزار هزار عالم و هزار هزار آدم خلق كرده كه تو در آخر آن عالمها و آدمها هستى .
هامش
( 1 ) كتاب التّوحيد - تفسير نور الثّقلين ج 5 ص 108