پروردگارى كه خالق آسمانها و زمين و هر چه ميان آنهاست .
لفظ « ربّ » با رفع خوانده شده تا خبر بعد از خبر يا خبر مبتداى محذوف ، يا مبتدايى باشد كه خبر آن
« لا إِلهَ إِلَّا هُوَ »
يا
« يُحْيِي وَ يُمِيتُ »
يا
« رَبُّكُمْ وَ رَبُّ آبائِكُمُ الْأَوَّلِينَ »
مىباشد .
إِنْ كُنْتُمْ مُوقِنِينَ
اگر به اين مطلب علم پيدا كرديد و ( اگر يقين داريد )
لا إِلهَ إِلَّا هُوَ يُحْيِي وَ يُمِيتُ رَبُّكُمْ وَ رَبُّ آبائِكُمُ الْأَوَّلِينَ
جزا و خدايى نيست او زنده مىكند و مىميراند ، او پروردگار شما و پدران سابق شماست .
و لكن آنها به اين مطلوب يقين ندارند
بَلْ هُمْ فِي شَكٍّ يَلْعَبُونَ
كافران را به خدا و قيامت ايمان نيست بلكه اين كفّار در شكّ هستند و با دين بازى مىكنند و دين را وسيلهى مشغول شدن خيال و اطمينان خاطرشان قرار مىدهند .
آيات 10 - 22
[ سوره الدخان ( 44 ) : آيات 10 تا 22 ]
فَارْتَقِبْ يَوْمَ تَأْتِي السَّماءُ بِدُخانٍ مُبِينٍ ( 10 ) يَغْشَى النَّاسَ هذا عَذابٌ أَلِيمٌ ( 11 ) رَبَّنَا اكْشِفْ عَنَّا الْعَذابَ إِنَّا مُؤْمِنُونَ ( 12 ) أَنَّى لَهُمُ الذِّكْرى وَ قَدْ جاءَهُمْ رَسُولٌ مُبِينٌ ( 13 ) ثُمَّ تَوَلَّوْا عَنْهُ وَ قالُوا مُعَلَّمٌ مَجْنُونٌ ( 14 )
إِنَّا كاشِفُوا الْعَذابِ قَلِيلاً إِنَّكُمْ عائِدُونَ ( 15 ) يَوْمَ نَبْطِشُ الْبَطْشَةَ الْكُبْرى إِنَّا مُنْتَقِمُونَ ( 16 ) وَ لَقَدْ فَتَنَّا قَبْلَهُمْ قَوْمَ فِرْعَوْنَ وَ جاءَهُمْ رَسُولٌ كَرِيمٌ ( 17 ) أَنْ أَدُّوا إِلَيَّ عِبادَ اللَّهِ إِنِّي لَكُمْ رَسُولٌ أَمِينٌ ( 18 ) وَ أَنْ