پذيرا شديد و بدان خشنود گشتيد آنچه كه پشت سر گذاشتيد از ذريّه و عيال در بهشت عوض آنها را ديديد و مشاهده كرديد ، بشارت باد بر شما بهشت كه به آن وعده داده مىشديد ، اين منازل شما است ، اينان سروران و انسگيرندگان و همنشينان شمايند .
وَ مَنْ أَحْسَنُ قَوْلًا مِمَّنْ دَعا إِلَى اللَّهِ
چه كسى در گفتار نيكوتر است از كسى كه در مملكت وجودش ياران و لشگريانش را به سوى خدا فرا خواند در صورتى كه كسى غير از او اهل دعوت به سوى خدا نباشد ، يا مقصود كسى است كه اهل عالم كبير را دعوت كند در صورتى كه نبىّ يا جانشين نبىّ باشد .
اين جمله به اعتبار معنا بر جملهى
إِنَّ الَّذِينَ قالُوا
عطف شده است ، چون معناى اين جمله « لا أحسن قولا » است ، يا به همين اعتبار يا به تقدير قول جمله حاليّه است به هر حال اين جمله در معناى تعليل است .
وَ عَمِلَ صالِحاً وَ قالَ
إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ
هيچ كس در گفتار بهتر از كسى نيست كه با افعال و اقوال و احوال و اخلاقش به سوى خدا خوانده شود و عمل صالح را با اركان آن انجام دهد ، يعنى عمل صالح بزرگ كه عبارت از ولايتى است كه با بيعت خاصّ حاصل مىشود ، يا مقصود خود بيعت خاصّ است ، چون نمىشود از عمل صالح يك فرد از عمل صالح اراده كرد .
زيرا در اين صورت دلالت مىكند بر اينكه هر كس به سوى خدا فرا خواند و يك عمل صالحى انجام دهد در گفتار از جميع خلق بهتر مىشود اگر چه همهى عملهاى صالح را ترك كند ، كه اين