وَعْدَ اللَّهِ
وعدهى خدا به يارى و خوشحالى مؤمنين وعدهاى است كه خداوند تخلّف از آن نمىكند .
لا يُخْلِفُ اللَّهُ وَعْدَهُ وَ لكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لا يَعْلَمُونَ
بيشتر مردم عدم خلف وعدهى خدا را نمىدانند ، يا يارى و نصرت خدا به مؤمنين را ، يا يارى خدا نسبت به هر كس را كه بخواهد يا چگونگى وعدهى خدا را ، يا چگونگى يارى خدا را نمىدانند ، روى همين جهت است كه از يارى خدا جز غلبهى ظاهرى ، نه غلبهى در باطن چيزى نمىبينند .
و لذا فرمود :
يَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا
آنها فقط ظاهرى از زندگى دنيا را مىدانند .
يا معناى آيه اين است كه بيشتر مردم داراى علم نيستند ، چون علم عبارت از آن ادراك اخروى است كه به سوى جهت آخرت در فزونى باشد و صاحب اين ادراك اندك است ، ادراك اكثر مردم منحصرا در جهتى است كه به زندگى دنيوى آنها كمك مىكند ، نه زندگى اخروى ، يا ادراك امور اخروى آنها در اشتداد به جهت آخرت نيست ، بلكه از جهت آخرت روى تافته و به سوى دنيا متمايل است .
و لذا خداوند فرمود :
يَعْلَمُونَ ظاهِراً مِنَ الْحَياةِ الدُّنْيا
و لفظ
مِنَ
بيانيّه يا ابتدائيّه يا تبعيضيّه است ، يعنى به امر ظاهر علم پيدا مىكنند كه فقط مدركات ظاهر حيوانى آن را درك مىكند ، آن عبارت از زندگى دنيا و لوازم بقاء آن مىباشد .