شد ، اين سخن كنايه از دلتنگى و بدخلقى و عدم طاقت است ، چون دست بلند كارهايى انجام مىدهد كه دست كوتاه نمىتواند .
وَ قالُوا
فرشتگان وقتى ناراحتى و دلتنگى لوط عليه السّلام را ديدند به او گفتند :
لا تَخَفْ وَ لا تَحْزَنْ
نترس و اندوهناك مباش .
إِنَّا مُنَجُّوكَ
ما تو را از اين قريه يا از عذابى كه براى اين قريه آوردهايم نجات خواهيم داد .
وَ أَهْلَكَ إِلَّا امْرَأَتَكَ كانَتْ مِنَ الْغابِرِينَ
و نيز خاندانت را جز همسرت را كه از واپسماندگان است .
آوردن فعل ماضى جهت ( تأكيد ) تحقق وقوع آن است .
إِنَّا مُنْزِلُونَ عَلى أَهْلِ هذِهِ الْقَرْيَةِ رِجْزاً مِنَ السَّماءِ
ما بر اهل اين قريه عذاب از آسمان نازل خواهيم كرد .
بِما كانُوا يَفْسُقُونَ وَ لَقَدْ تَرَكْنا مِنْها آيَةً بَيِّنَةً لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ
نزول عذاب به دليل فسق آنان است و ما نشانهاى باقى مىگذاريم تا براى قومى كه تعقّل و انديشه كنند عبرت باشد و آن منزل لوط عليه السّلام بود كه از عذاب سالم ماند تا عبرت هر كاروانى باشد كه از آنجا مىگذرد ، يا مقصود آثار زير و رو شدن قريهها و خراب شدن آنهاست .
آيات 36 - 40
[ سوره العنكبوت ( 29 ) : آيات 36 تا 40 ]
وَ إِلى مَدْيَنَ أَخاهُمْ شُعَيْباً فَقالَ يا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ ارْجُوا الْيَوْمَ الْآخِرَ وَ لا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ( 36 ) فَكَذَّبُوهُ فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دارِهِمْ جاثِمِينَ ( 37 )