متذكّر امر و نهى خدا هنگام هر فعلى است ، اين ذكر منافى اشتغال به كسب نيست ، بلكه وقتى حال سالك ملاحظهى امر و نهى خداى تعالى در هنگام هر فعل باشد ، و كسب او به لحاظ نهى الهى باشد .
كسب او ذكر مىشود ، بلكه كسب او از شريفترين اقسام ذكر مىباشد ، چنانچه در سورهى بقره گذشت .
چه ذكر لسانى و جنانى عبارت از چيزى است كه بر لسان يا بر جنان جارى مىشود و انسان به سبب آن صفات رحمان را به ياد مىآورد ، و اين كسب با اين لحاظ كه ذكر شد سبب يادآورى دو صفت لطف و قهر خدا و دو نسبت امر و نهى الهى مىشود پس مردان به جهت ذكر خدا كسب را ترك نمىكنند ، بلكه كسب را ذكر خدا قرار مىدهند .
وَ إِقامِ الصَّلاةِ
در اوّل سورهى بقره تحقيق و تفضيل صلاة و اقسام آن و به پا داشتن آن گذشت .
وَ إِيتاءِ الزَّكاةِ
در سورهى بقره بيان زكات و ادا كردن آن به طور مفصّل گذشت .
از امام صادق عليه السّلام روايت شده كه آن مردان اصحاب تجارت بودند ، پس آنگاه كه وقت نماز مىشد تجارت را ترك مىكردند و به سوى نماز مىرفتند ، لذا اجر و پاداش آنان بزرگتر از كسى بوده