زمان و مكان كه بخواهى ) .
لا نُخْلِفُهُ نَحْنُ وَ لا أَنْتَ مَكاناً
« 1 » كه هيچكدام از آن در آن مكان وعده خوددارى و خلاف نكنيم .
« مكانا » حال از « موعدا » يا وصف آن ، يا بدل از آن به صورت بدل كلّ يا بدل اشتمال است ، يا مفعول اوّل يا مفعول دوّم « أجعل » يا مفعول محذوف است .
سُوى
لفظ « سوى » با ضمّهى سين و كسرهى آن خوانده شده كه هر دو وصف است و به معناى « مستوى » مىباشد ، يعنى جايى كه مسافت آن نسبت به ما و به تو مساوى باشد ، يا مقصود اين است كه زمين هموار و مسطّح باشد به نحوى كه هيچ تپّه و درّه و سرازيرى و سر بلندى در آن نباشد ، تا همه تماشاگران بدون مانع آن صحنه را تماشا كنند .
قالَ مَوْعِدُكُمْ يَوْمُ الزِّينَةِ
گفت : زمان وعده روز زينت باشد ، ( يعنى روز عيد قبطيان ) زيرا آن روز ، روز عيد آنان بود كه جشن گرفته و خودشان را آرايش و تزيين مىكردند و روى همين جهت است كه آن را روز زينت مىناميدند .
يَوْمُ الزِّينَةِ
با نصب خوانده شده ، وعده گذاشتن براى آن روز مخصوص براى اين است كه حقّانيّت حقّ و باطل بودن باطل
هامش
( 1 ) چون در آيهى بعيد « يوم الزّينة » يعنى روز جشن آمده پس زمان وعده است و چون « مكانا » آمده مكان وعده است و در مكانى جشن در آن روز برقرار مىشود .