زياد وغيره يا برضا وهمراهى مثل آل مروان وبقيه آل أبو سفيان وآل زياد كه
در آن زمان حاضر نبودند ، ونكته در ذكر ابن مرجانه بعد از ابن زياد با اينكه
مراد يكى است مزيد تعبير وانتقاص أو است به اين نسب كه از طرفين آخذ
به أطراف لئامت ودنائت است ، وتكرر ذكر شمر در اين زيارة مؤيد آنست كه
قاتل آن امام مظلوم آن مخذول بوده ، چنانچه اشهر روايت ومشهور مؤرخين
است ، وتحقيق اين حال چون موقوف بر ذكر كيفيت شهادت امام مظلوم است
وهيچ وقت نتوانسته أم شرح اين مصيبت جان گذار عالم سوز را از كتابي به تفصيل
به بينم هم قدرت استقصاى أو در اين كتاب ندارم ، ولله در القائل :
افسانه كه كس نتواند شنيدنش
يا رب بر أهل بيت چه آمد از ديدنش ( 1 )
وما ختام اين مطلب را بتأويل يكى دو آية از طريق أهل البيت عليهم السلام كه خداى
بسؤال از ايشان وبتمسك به ايشان الزام كرده در مذمت أعداء وغاصبين حقوق
أهل البيت مىكنم كه مناسبت تمام با اشخاص مذكوره در فصول دعاى شريف
دارد :
آية أولى - قال تعالى ( لا اكراه في الدين قد تبين الرشد من الغي )
[ 256 البقرة 2 ] يعنى اكراه در دين خداى نيست ايمان از كفر ممتاز شد
وبقرينه تأويل بعد مراد از رشد تشيع واز غي تسنن است ( فمن يكفر بالطاغوت )
پس هر كه به طاغوت كافر شود ومراد از طاغوت شيطان است چنانچه :
در ( مجمع ) از صادق آل محمد عليه السلام روايت كرده ودر ( تفسير علي بن
إبراهيم قمى ) گفته هم الذين غصبوا آل محمد ، واين با حديث حضرت صادق
هامش
( 1 ) زبان حال امام حسين كنار نعش علي أكبر
من كه چون خضر رهم پير شدم بر سر تو
واي بر حال عمه خونين جگرت