ود ( عقاب الأعمال ) است كه پيغمبر فرمود ( من قال علي ما لم أقل فليتبوء
مقعده من النار ) .
وأو بالاتفاق ظاهرا از كبائر است ، واطلاق خبر مذكور مقتضى آنست كه
اگر يك كلمه هم باشد ومفيد فائده نشود ومفسده بر أو مترتب نگردد هم موجب دخول
آتش است .
واز اين جهت از مرحوم فقيه زاهد ورع حاجى محمد إبراهيم كلباسى -
قدس سره - نقل شده كه يكى از فضلاى با ديانت أهل منبر در محضر آن جناب گفت
در ذيل قصه اى كه سيد الشهداء فرمود يا زينب آن فقيه ورع بي محابا در ملأ عام
به آواز بلند فرمود خدا دهنت را بشكند امام دو دفعه يا زينب نفرمود بلكه يك دفعه
فرمود ، اينك أهل منبر حال خود را در اين باب ملاحظه كنند واز مفاسد اين عمل في
الجملة آگاه شوند .
اما غنا - اجماع علماى اماميه بر حرمت أو است في الجملة ، ودر ( كافى )
سند بمحمد بن مسلم مىرساند كه حضرت صادق عليه السلام فرمود كه غنا خداى وعده
آتش بر أو كرده ، واين آيت مبارك تلاوت كرده ( ومن الناس من يشتري لهو
الحديث ليضل به عن سبيل الله به غير علم ويتخذها هزوا أولئك لهم عذاب مهين ) [ 6
لقمان 31 ] ( 1 ) .
خلاصه معنى اينكه بعضي مردم لهو حديث را مىخرند وطالبند تا مردم را از راه
دين خدا بي علم گمراه كنند ، وراه خدا را استهزاء مىكنند اين چنين مردم براي ايشان
در آخرت عذابي است خوار كننده ، ودر اينجا لهو الحديث را به غنا تفسير فرموده اند ،
واين معنى في الجملة در اخبار أهل البيت ممكن است دعوى تواتر أو شود ، ودر
هامش
( 1 ) كافى 6 / 431 حديث 5 باب 36 كتاب 25 .