ومليحة شهد العدو بفضلها
والفضل ما شهدت به الأعداء
واگر مشتمل بر دو امر باشد : يكى موافق مذهب شيعه وديگرى مخالف در
آن ، مخالف حجت نيست ، چه جايز است كه بتدليس ملحق كرده باشند ، واختلاف
وثوق در جزء كلام واحد در صورتي كه ناشى از وثاقت ذات راوي نباشد بلكه
مستند به أمور خارجه باشد نادر الوقوع وعزيز الوجود نيست ، وبر فرض كه ما
جميع روايات ايشان را چه مخالف وچه موافق به جهت كذب ووضع وفسق
ونصب وكفر رواة ايشان طرح كنيم در مقام احتجاج وجدل بر ايشان چاره اى
از قبول ندارند .
بالجملة در قرآن كريم مىفرمايد ( ومن يعظم شعائر الله فإنها من تقوى القلوب )
[ 32 الحج 22 ] وهم مىفرمايد ( ان الصفا والمروة من شعائر الله ) [ 158 البقرة 2 ]
وبر سبيل تفريع بر شعاريت مىفرمايد ( فمن حج البيت أو اعتمر ) الآية [ 158
البقرة 2 ] ودر جاى ديگر فرموده ( ومن يعظم حرمات الله فهو خير له ) [ 30
الحج 22 ] وشعار مأخوذ از شعور است بمعنى ما يشعر به لهذا أو را در ( صحاح )
و ( تفسير رازي ) به اعلام طاعة الله تفسير كرده اند ، ودر بعض كتب تفاسير أهل
سنت معالم دين خداى گفتهاند ، وهر سه يكى است ، ومراد از حرمات اگر چه
در حق حج واقع شده ظاهر اينستكه خصوصيت ندارد بلكه كبرى كليه است
وشك نيست كه مودت أهل رسالت وعصمت كه اجر رسالت است از شعاير
طاعت خدا است ، واز معالم دين ، والبتة اگر كسى منكر شود بالضرورة از دين
پيغمبر آخر الزمان خارج است ، پس آنچه راجع به تعظيم اين شعاير واين حرمت
باشد تقوى وخير است .
وهم از آيات دلالت مىكند بر مطلوب آنچه اين حجر خود در ( شرح همزية )
نقل كرده وكفى بتناقض قوليه حجة ملزمة عليه ، وآن چنين است كه در شرح
شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — صفحة 298
مساهمون: ميرزا أبي الفضل الطهراني
ص٢٩٨