زبان تو وزبان پيغمبر تو در هر موطن وموقفي كه ايستاده در أو پيغمبر تو ، صلوات
بر أو وآلش باد .
ش - اكل : در لغت عربى در أصل به معنى خوردن چيزهائى است كه مايع
نباشند واستعمال شرب در أو صحيح نيفتد چه خوردن در لغت فارسي أعم است
از آشاميدنى چنانچه در استعمال فصحاى ايشان وارد شمده نظما ونثرا ( شصت
كلمه دامغانى ) مىگويد :
اسبى كه صفيرش نزين مى نخورد آب * * نه مرد كم از أسب ونه مى كمتر از آبست
وگاهى استعمال در معنى مطلق استيلاء وتصرف مىشود به جهت اينكه غالب
افراد أو در مأكولات اكل است يا أظهر افارد استيلاء اتلاف به نحو اكل است
به اين ملاحظه در كليه تصرفات استلائيه اگر چه نسبت به أشياء غير منقوله غير
مأكوله باشد استعمال شده وبه إزاء أو در فارسي مىگويند خانه فلان را مثلا خورد
وهم چنين آنچه از اين قبيل باشد .
كبد : به معنى جگر است كه مقابل شش كه عربان ريهء مىگويند باشد واين
كلمه اگر چه مفرد است وهر مفردى از أجزاء بدن انسان مذكر است ولى اين
وبعض ألفاظ ديگر مستثنى هستند واين يكى از آن سى لفظ است كه در أجزاء
انسان مصدر به كاف است وهى هذه :
الكف والكرسوع والكوع والكتف والكاهل والكبد والككتد والكلية
والكمرة والكعب والكذوب والكعبرة : " عقده مكبلة حائدة عن الرأس " .
والكثفة : " محركة دائرة من الشعر عند الناصية تثبت صعدا والرسمة الوجه ولا يقال
الا في الشتم والكر واصل العنق والكراويس : " ما شخص من عظام البدن كالمنكبين
شفاء الصدور في شرح زيارة العاشور ( فارسي ) — صفحة 172
مساهمون: ميرزا أبي الفضل الطهراني
ص١٧٢