پس ارسال رسولان و انزال وحى و احكام بر آنها علتى جز اين ندارد كه بندگان را از ظلماتشان كه در آن بودند به تدريج به نور قلب خارج سازد ، و از جهنّم نفسهايشان كه از سنخ جهنّم آخرت است به اوج قلّهى قلب كه از سنخ بهشت آخرت است برساند .
و اذن در اخراج عبارت از امر خداى تعالى به رسولان است كه احكام را تبليغ كنند ، و اذن در خروج عبارت از استعداد مردم جهت پيمودن و خروج از اين جهنّم به آن بهشت است .
و نيز اذن در خروج عبارت از امر تكوينى و تكليفى خدا بر خروج است كه بر زبان جانشينان خداوند جارى مىشود .
و چون قلب راه به سوى عقل ، و عقل راه به سوى حق كه عزيز است ، دارد ، لذا ( إلى صراط العزيز الحميد ) به صور تبدل ( إلى النّور ) آورده شده است .
آيات 7 - 2
[ سوره إبراهيم ( 14 ) : آيات 2 تا 7 ]
اللَّهِ الَّذِي لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ وَيْلٌ لِلْكافِرِينَ مِنْ عَذابٍ شَدِيدٍ ( 2 ) الَّذِينَ يَسْتَحِبُّونَ الْحَياةَ الدُّنْيا عَلَى الْآخِرَةِ وَ يَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ وَ يَبْغُونَها عِوَجاً أُولئِكَ فِي ضَلالٍ بَعِيدٍ ( 3 ) وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلاَّ بِلِسانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ فَيُضِلُّ اللَّهُ مَنْ