الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ أَلا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ ( 28 ) الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ طُوبى لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآبٍ ( 29 ) كَذلِكَ أَرْسَلْناكَ فِي أُمَّةٍ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِها أُمَمٌ لِتَتْلُوَا عَلَيْهِمُ الَّذِي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ وَ هُمْ يَكْفُرُونَ بِالرَّحْمنِ قُلْ هُوَ رَبِّي لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَ إِلَيْهِ مَتابِ ( 30 )
ترجمه :
( 13 / 30 - 26 )
خدا هر كه را خواهد فراخ روزى و هر كه را خواهد تنگ روزى گرداند و ( اين مردم كافر ) به زندگانى و متاع دنيا دلشادند در صورتى كه دنيا در قبال آخرت متاع ناقابلى بيش نيست ،
كافران مىگويند : چرا آيت و حجّت قاطعى از خدا بر ( اثبات نبوّت ) او نازل نشد ( اى رسول ما ) توبه آنها بگو كه ( حجّت قاطعى مانند قرآن و معجزات ديگر آمد اكنون ) خدا هر كه را خواهد گمراه و هر كه را كه بدرگاه او تضرّع و انابه كند هدايت مىكند ، ( چه اشخاصى بدرگاه خدا تضرّع و انابه مىكنند ؟ )
آنها كه به خدا ايمان آورده دلهاشان به ياد خدا آرام مىگيرد ( مردم ) آگاه باشيد كه تنها ياد خدا آرامبخش دلهاست ،
آنان كه به خدا ايمان آورده به كارهاى نيكو پرداختند . خوشا بر احوال آنها و مقام نيكوى آنها ،
اى محمّد صلّى اللّه عليه و آله ما ترا به رسالت ميان خلقى فرستاديم كه پيش از اين هم پيغمبران و امّتهاى ديگر به جايشان بوده و درگذشتند ( امر تازهاى نيست كه ترا به رسالت فرستاديم ) هر چه از معارف الهى كه از ما به وحى بر تو رسد تلاوت كنى ، باز مردم به